در واقع : « نَطَقَ فِيهِمْ مِنْ مَشِيَّتِكَ » باز شده و تفصيل « مَعانِى ما يَدْعُوكَ » و :
« أَلْمَأْمُونُونَ عَلى سِرِّكَ و . . . » مىباشد كه توضيح آن گذشت . لذا در جملههاى آتيه با فاى تفريع ، با بيانى ديگر به آنها اشاره نموده و مىفرمايد : « فَجَعَلْتَهُمْ مَعادِنَ لِكَلِماتِكَ . »
كلمات الهى ، همان اسماء و صفات و كمالات او سبحانه مىباشند كه خداوند آن بزرگواران - عليهمالسّلام - را معدن آنها قرار داده و در جملههاى گذشته از اوّل به آن اشاره شد .
شناخت خداوند ؛ فقط با توجه به مقام ولايت اولى الامر - عليهمالسّلام -
امام - عليهالسّلام - ، گويا بيانات گذشته را نسبت به خود و معصومين ديگر - عليهمالسّلام - خلاصه مىفرمايد : « فَجَعَلْتَهُمْ . . . وَ أَرْكاناً لِتَوْحِيدِكَ وَ آياتِكَ وَ مَقاماتِكَ الَّتِى لا تَعْطِيلَ لَها فِى كُلِّ مَكانٍ ، يَعْرِفُكَ بِها مَنْ عَرَفَكَ . » ؛ ( آنان را قرار دادى . . . پايههاى توحيد ، نشانهها و مقامهايت كه در هيچ جايى فرو گذاشته نمىشوند قرار دادى و هر كس تو را بشناسد ، به [ وسيلهى ] آنان مىشناسد . ) و نيز براى توجه دادن به بيانات آتيه ، زمينهسازى مىفرمايد كه اگر حقّ سبحانه را بخواهيم بشناسيم ممكن نيست ، مگر با توجّه به مقام و منزلت ولايت و كمالات الهى آنان كه او سبحانه را معرّفند ، ( زيرا شناخت حقّ سبحانه به راهنمايىشان امكان ندارد ) و البته با داشتن همه كمالات الهى ، بندهاند و رشته كارهايشان به دست با كفايت حقّ سبحانه مىباشد ، چنان كه مىفرمايد : « لا فَرْقَ بَيْنَكَ وَ بَيْنَها ، إِلّا أَنَّهُمْ عِبادُكَ وَ خَلْقُكَ ، فَتْقُها وَ رَتْقُها بِيَدِكَ ، بَدْؤُها مِنْكَ وَ عَوْدُها إِلَيْكَ . »
تحليل معناى عدم فرق ميان اولى الامر و خداى تعالى
عدم جدايى ميان اينان و خداوند متعال ، به حساب مقام نورانيّت و ولايت آنان مىباشد ، نه به حساب صورت جسمى و عالم طبيعتشان . در حديث نورانيّت ، به خوبى توضيح اين معنى از ابتدا تا انتها داده شده است . امام على - عليهالسّلام - مىفرمايد :