أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَ نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ
« 1 »
و براى نيل به آمرزشى از پروردگار خود و بهشتى كه پهنايش [ به قدر ] آسمانها و زمين است [ و ] براى پرهيزگاران آماده شده است ، بشتابيد . . . و آنان كه چون كار زشتى كنند يا بر خود ستم روا دارند ، خدا را به ياد مىآورند و براى گناهانشان آمرزش مىخواهند - و چه كسى جز خدا ، گناهان را مىآمرزد ؟ و بر آن چه مرتكب شدهاند با آن كه مىدانند [ كه گناه است ] پافشارى نمىكنند . آنان ، پاداششان آمرزشى از جانب پروردگارشان و بوستانهايى است كه از زير [ درختانِ ] آن جويبارها روان است ، جاودانه در آن بمانند و پاداشِ اهلِ عمل چه نيكو است .
( 983 )
« وَ أَعْمالَ الْعامِلِينَ لَدَيْكَ مَحْفُوظَةٌ . » « 2 »
و اعمال عملكنندگان ، نزد تو محفوظ است .
پذيرش و پاداش اعمال به ميزان اخلاص در آنها
از بيان فوق به شايستگى استفاده مىشود كه آن حضرت - عليهالسّلام - از : « أَعْمالَ الْعامِلِينَ » ، عملهاى خالص از هر شرك خفّى ( نسبت به برجستگان ) و جلّى ( نسبت به عموم اهل ايمان ) را اراده فرموده ؛ زيرا مىفرمايد : « لَدَيْكَ مَحْفُوظَةٌ » و چنان عملى است كه خداوند متعال به آن نظر دارد و نزد خويش محفوظ نگه داشته و مورد عنايت قرار مىدهد . كجا ممكن است حقّ سبحانه عمل غيرخالص را پذيرا شود ؟ ! در نتيجه پذيرفتن حقّ اعمال بندگان از سوى حق تعالى به اين است كه هركدام را به حساب قوّت و ضعف در اخلاص ، پاداش شايسته در دنيا و آخرت عطا فرمايد .
هامش
( 1 ) . سورهى آل عمران ، آيات 133 ، 135 و 136 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 471 .