آنها از ملكوتشان و نامها و كمالات الهى ) قابل توجه است و آن جناب - عليهالسّلام - با اين توجّه ، نعمتها و رزقهاى ظاهرى را تقاضا نموده و فرموده : « وَ أَرْزاقَ الْخَلائِقِ مِنْ لَدُنْكَ نازِلَةٌ » .
علاوه اگر « أَلْخَلائِقِ » را شامل همه مجرّدات بدانيم ، شاهد خوبى است بر اين كه مراد از رزقها ، رزق معنوى است و يا بهرهمندى آنان و همه مخلوقات از ملكوتشان و نامها و كمالات الهى اراده شده و برقرارى و ادامه حيات هر يك از مظاهر ، به كمالات الهى و تكيهگاه همگى به ملكوتشان است ، چنان كه فرموده شده : « وَ عَوائِدَ الْمَزِيدِ مُتَواتِرَة » و نيز فرموده شده : « وَ مَوائِدَ الْمُسْتَطْعِمِينَ مُعَدَّةٌ . »
و فرموده شده : « وَ مَناهِلَ الظِّمآءِ مُتْرَعَةٌ . »
بنابراين ، همه خلايق ، به اعتبار نادارى و فقير بالذات بودنشان ، گرسنه و تشنه به حساب مىآيند و همه امور ظاهرى و معنوى خويش را بايد از سفرهى گستردهى نامها و كمالات ، بلكه ذات الهى ( به اعتبار عينيّت داشتن نامها و صفات با ذات ) استفاده نمايند . خداوند مىفرمايد :
- وَ إِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ
« 1 »
و هيچ چيز نيست ، مگر آن كه گنجينههاى آن نزد ماست و ما آن را جز به اندازهى معيّن فرو نمىفرستيم .
- قُلْ مَنْ بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَ هُوَ يُجِيرُ وَ لا يُجارُ عَلَيْهِ
« 2 »
بگو : فرمانروايى هرچيزى به دست كيست ؟ و [ كيست آن كه ] او پناه مىدهد و در پناه كسى نيست .
بهرهمندى همه خلايق از مشاهدات ذات و نامهاى حق
از عدّهاى از آيات الهى استفاده مىشود كه خداوند ، به مشاهدات ذات و نامهايش ، نام
هامش
( 1 ) . سورهى حجر ، آيهى 21 .
( 2 ) . سورهى مؤمنون ، آيهى 88 .