- وَ لَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنا لِعِبادِنَا الْمُرْسَلِينَ * إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ * وَ إِنَّ جُنْدَنا لَهُمُ الْغالِبُونَ
« 1 »
و قطعاً فرمان ما ، دربارهى بندگان فرستادهى ما از پيش [ چنين ] رفته است : كه آنان [ بر دشمنان خودشان ] ، حتماً پيروز خواهند شد و سپاه ما هر آينه غالب آيندگانند .
- أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ وَ يَجْعَلُكُمْ خُلَفاءَ الْأَرْضِ أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ قَلِيلًا
« 2 »
آيا [ كيست ] آن كس كه درمانده را - چون وى را بخواند - اجابت مىكند و گرفتارى را بر طرف مىگرداند و شما را جانشينان اين زمين قرار مىدهد ؟ آيا معبودى با خداست ؟ چه كم پند مىپذيرند .
و در دعاى كميل مىخوانيم :
« يا غايَةَ آمالِ الْعارِفِينَ ! يا غِياثَ الْمُسْتَغِيثِينَ ! يا حَبِيبَ قُلُوبِ الصّادِقِينَ ! » « 3 »
اى نهايت آرزوهاى عارفان ! اى دادرس يارىجويان ! اى محبوب دل راستان !
و در حديث آمده است :
- « إِنَّ اللَّهَ - عَزَّوجَلَّ - كَرِهَ إِلْحاحَ النّاسِ بَعْضُهُمْ عَلى بَعْضٍ فِى الْمَسْأَلَةِ ، وَ أَحَبَّ ذلِكَ لِنَفْسِهِ ، إِنَّ اللَّهَ - عَزَّوجَلَّ - يُحِبُّ أَنْ يُسْأَلَ وَ يُطْلَبَ ما عِنْدَهُ . » « 4 »
خداوند - عزّوجلّ - اصرار مردم به يكديگر را در تقاضا كردن و درخواست نمودن خوش نمىدارد و اين مسأله را براى خود دوست مىدارد . خداوند - عزّوجلّ - دوست دارد كه از درگاه او درخواست شود و آن چه نزد او است ، خواسته شود .
- « لا وَ اللَّهِ لا يُلحُّ عَبْدٌ عَلَى اللَّهِ - عَزَّوَجَلَّ - إِلَّا اسْتَجابَ لَهُ . » « 5 »
نه به خدا سوگند ، هيچ بندهاى برخداوند - عزّوجلّ - اصرار نمىكند ؛ مگر اين كه خداوند دعاى او را مستجاب مىكند .
هامش
( 1 ) . سورهى صافّات ، آيات 171 - 173 .
( 2 ) . سورهى نمل ، آيهى 62 .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 708 .
( 4 ) . وسائل الشيعه ، ج 4 ، ص 1109 ، حديث 2 .
( 5 ) . همان ، حديث 3 .