و راه يافتن به منزلت والاى ولايت كلّى الهى و مخلَصيّت و تشرّف به شرافت كمال محمود و احديّت باشد كه امام معصوم - عليهالسّلام - دوام آن را طلب مىنمايد و ديگران ، ظهور يافتن آن را به قدر سعهى وجودى و خلقىشان ؛ بنابراين ، معانى ديگر ، كه در احاديث آمده از مقدّمات و مؤخّرات نايل شدن اين منزلت و آثار آن مىباشد ، واللَّه يعلم .
ذيل بيانات بخش اوّل دعا كه ذكر آن گذشت ، آمده بود :
( 1143 )
« وَ عَرِّفْنا بَرَكَةَ شَهْرِنا هذا وَ يُمْنَهُ ، وَ ارْزُقْنا خَيْرَهُ ، وَ اصْرِفْ عَنّا شَرَّهُ . » « 1 »
و ما را با بركت و فرخندگى اين ماه آشنا گردان و خير آن را روزىمان كن و از شرّ آن باز دار .
تحليل معناى نسبت خير يا شرّ دادن به ايام و ليالى
شبيه به اين بيان ، ذيل دعاى ماه ربيعالأوّل و موارد ديگر وجود داشت . در گذشته براى بيان آن ، گفتارى از نظر روايات داشتيم ، در اين جا نيز به توضيحى نسبت به آن مىپردازيم و مىگوييم : با آن كه روز و ماه و هفته و سال از نظر خلقى فرقى با يكديگر ندارند ، تصوّر اين معنى ( خير و شرّ ) را چگونه مىتوان نمود ؟ آرى ، خداوند متعال ماه و هفته و روز و سال را به حساب تقدير اوّليه و مشيّت خويش به گونهاى قرار داده كه تمام بشر و موجودات بتوانند بهرهى كامل مادّى و معنوى خويش را از آن ببرند و بگويند : « عَرِّفْنا بَرَكَةَ شَهْرِنا هذا وَ يُمْنَهُ . » ، ناچار به هر علّتى كه باشد ، گاهى ماهها ، خاصيّتهاى طبيعى خود را از دست مىدهند و شرّ ناميده مىشوند ، بدين جهت شايسته است گفته شود : « وَ اصْرِفْ عَنّا شَرَّهُ . »
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 619 .