هر دعايى كه قبل از آن ستايش نباشد ، ناقص است . آداب دعا اين است كه اول خدا را به بزرگى ياد كنى و سپس ثناى او را بگويى . راوى مىگويد عرض كردم :
نمىدانم چه مقدار از تمجيد و ستايش خدا كفايت مىكند . فرمود : بگو خدايا ! تويى اولى كه هيچ چيزى پيش از تو وجود ندارد و تويى آخرى كه هيچ چيز بعد از تو وجود ندارد و تويى آشكارى كه چيزى آشكارتر از تو نيست و تويى باطنى كه نافذتر از تو چيزى نيست و تويى سرافراز و فرزانه .
- « إِذا أَرادَ أَحَدُكُمْ أَنْ لايَسْأَلَ رَبَّهُ شَيْئاً إِلّا أَعْطاهُ ، فَلْيَيْأَسْ مِنَ النّاسِ كُلِّهِمْ ، وَلا يَكُونُ لَهُ رَجاءٌ ، إِلّا مِنْ عِنْدِاللَّهِ ؛ فَإِذا عَلِمَ اللَّهُ ذلِكَ مِنْ قَلْبِهِ ، لَمْ يَسْأَلِ اللَّهَ شَيْئاً إِلّا أَعْطاهُ . » « 1 »
هرگاه يكى از شما خواست هرحاجتى از پروردگارش درخواست نمايد ، به او عطا كند ، بايد از همگان نوميد گردد و جز به خداوند - كه يادش بزرگ باد ! - اميد نداشته باشد . هرگاه خداوند - عزّوجلّ - ديد كه قلب او چنين است ، هرچيز درخواست كند ، به او عطا مىفرمايد .
- « إِنَّ اللَّهَ - عَزَّوَجَلَّ - لايَسْتَجِيبُ دُعاءً بِظَهْرِ قَلْبٍ ساهٍ ، فَإِذا دَعَوْتَ فَأَقْبِلْ بِقَلْبِكَ ، ثُمَّ اسْتَيْقَنْ بِالْإِجابَة . » « 2 »
خداوند - عزّوجلّ - دعايى را كه از دل پريشان و بىتوجه برخيزد ، استجابت نمىفرمايد ؛ پس هرگاه دعا كردى ، با تمام جان و دلت به او رو كن و آنگاه به اجابت ، يقين داشته باش .
دليل لزوم همراهى دعا با ستايش ، صلوات و اقرار به گناه
بنابراين ، اگر در دعاها خداوند به نامها و صفات و كمالات خوانده شده و ستايش مىشود ، براى آن است كه توجّه از مخلوق و استقلال دادن به آنها از نظر خواننده
هامش
( 1 ) . وسائل الشيعه ، ج 4 ، ص 1174 ، باب 65 ، حديث 1 .
( 2 ) . وسائل الشيعه ، ج 4 ، ص 1105 ، باب 16 ، حديث 1 .