تمنّاى دوام صلوات بر محمد و آل محمد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم -
اين منزلت را نيز خداوند به محمّد و آلش - عليهمالسّلام - عنايت فرموده و در نتيجه ، بازگشت معناى دوّم به معناى اوّل مىشود و آن تقاضا ، تمنّاى دوام صلوات و اظهار اخلاص به محمّد وآلش - عليهمالسّلام - مىباشد ؛ نه آن كه ديگران شايسته نايل شدن به آن منزلت ( امامت ) باشند ؛ زيرا آن ، منصبى اختصاصى است .
دليل بر معناى اوّل و دوّم را جمله : « بارَكْتَ وَ رَحِمْتَ وَ تَرَحَمْتَ » مىتوان دانست ؛ زيرا منزلت سلام ( به معنايى كه شد ) و امامت ، شرافت و فضيلت و مقامى است مبارك و شايسته برجستگان عالم كه مورد عنايت و رحمت خاصّ الهى گشتهاند و تقاضاى آن ، با بيان صلوات بر محمّد و آلش - عليهمالسّلام - شده است .
كرامت معصومين - عليهمالسّلام - ؛ از حق تعالى
اما دربارهى جملهى : « إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ » را ( ذيل مسألت صلوات ) ، بايد گفت : كسى كه آن بزرگواران را با بيان صلوات مىخواند ، در واقع آنان را به بزرگى و منزلتشان مىستايد و نظر به اين كه آنان اين كرامت را از حقّ سبحانه دارند ، نه به خود ، فرموده شده : « إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ » ، واللَّه يعلم .
( 1079 )
« وَ أَسْأَلُكَ . . . أَنْ تَأْخُذَ بِناصِيَتِى إِلى مُوافَقَتِكَ ، وَ تَنْظُرَ إِلَىَّ بِرَأْفَتِكَ وَ رَحْمَتِكَ ، وَ تَرْزُقَنِى الْحَجَّ إِلى بَيْتِكَ الْحَرامِ . » « 1 »
و مىخواهم . . . كه [ موى ] پيشانى [ و تمام وجود ] مرا [ بگيرى و ] به سوى موافقت با خود سوق دهى و با رأفت و مهربانى به من بنگرى و حجّ خانهى محترمت را روزىام كنى .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 596 و 597 .