محمّد و آلش - عليهمالسّلام - فىالواقع ، همان امنيّت مطلقى است كه خداوند آنان را عطا فرموده و از كودكى ، عصمت از هر لغزشى را به آنان عنايت كرده است .
تقاضاى دوام و ايجاد نعمت خاص الهى
در نتيجه حاجت اوّل به صورت خاصّ در مورد فوق ، اظهار اخلاص و تقاضاى دوام آن نعمت خاصّ الهى است براى محمّد وآلش - عليهمالسّلام - ؛ و در مرحلهى دوّم ، تقاضاى آن منزلت براى خواننده ( به قدر ظرفيّت و استعداد وجودىاش ) مىباشد ؛ زيرا خداوند نمىخواهد كه همواره بندگانش ( غير از انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - ) ، در ظلمت جهل و غفلت و احتجاب از فطرت و تعليم اسمايى به سر برند . علاوه ، ذكر محمّد وآل او ، خود وسيلهاى است براى نيل به كمالات معنوى انسانى ، خداوند متعال مىفرمايد :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ وَ جاهِدُوا فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
« 1 »
اى كسانىكه ايمان آوردهايد ، از خدا پروا كنيد و به او [ توسل و ] تقرّب جوييد و در راهش جهاد كنيد ، باشد كه رستگار شويد .
صلوات بر حضرت ابراهيم - عليهالسّلام - ؛ مقام عصمت ايشان
ممكن است مراد از صلوات در دعا و كتاب الهى دربارهى حضرت ابراهيم - عليهالسّلام - و آلش ، « كَما صَلَّيْتَ وَ بارَكْتَ . . . » ، همان مقام امامت باشد كه خداوند در قرآن مىفرمايد :
وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ
« 2 »
و چون ابراهيم - عليهالسّلام - را پروردگارش با كلماتى بيازمود و وى آنهمه را به انجام رسانيد ، [ خدا به او ] فرمود : من تو را پيشواى مردم قرار دادم . [ ابراهيم ] پرسيد : از دودمانم [ چهطور ] فرمود : پيمان من به بيدادگران نمىرسد .
هامش
( 1 ) . سورهى مائده ، آيهى 35 .
( 2 ) . سورهى بقره ، آيهى 124 .