- تباركوتعالى - معرّفى مىفرمايد تا كثرت و تعدّدى در اسماى او سبحانه تصوّر نشود و اگر اين گونه به نظر مىآيد ، به حساب موجودات است نه ذات مستجمع جميع كمالاتش كه نور قديم است .
پس از بيانات فوق و معرّفى حضرت حقّ سبحانه ، حوايج ذيل با بيان صلوات شروع شده است :
( 1078 )
« أَسْأَلُكَ . . . أَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ ، كَما صَلَّيْتَ وَ بارَكْتَ وَ رَحِمْتَ وَ تَرَحَّمْتَ عَلى إِبْراهيِمَ وَ عَلى آلِ إِبْراهِيمَ ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ . » « 1 »
از تو خواستارم ، كه بر محمّد و آل محمّد درود فرست ، چنان كه بر ابراهيم و خاندان ابراهيم درود فرستادى و مبارك ساختى و مهربانى و ترحّم نمودى ، به راستى كه تو ستوده و بزرگى .
سلام و عصمت ؛ هديه پروردگار به انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام -
ظاهر اين است كه سه مسألت ( پس از قسم به نور و نامهاى الهى در بخش گذشته ) كه در دعا وجود دارد و به « أَنْ » شروع شده ، ذيل هركدام نيز تتميم هرخواسته مىباشد ، همانگونه كه در حاجت اوّل فرموده شده : « كَما صَلَّيْتَ وَ بارَكْتَ . . . » و اين بيان ، اشاره به آياتى است كه خداوند سلام بر حضرت ابراهيم و ذرّيه بعد از او ( انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - تا نبىّ اكرم - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و اوصيايش - عليهمالسّلام - ) هديه فرموده ؛ زيرا سلام ، همان امنيّت مطلقى است كه خداوند او - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و ذرّيهى صالحش - عليهالسّلام - را عنايت فرموده و صلوات و رحمتهاى خاصّهى الهى نيز براى
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 596 .