- فَسُبْحانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
« 1 »
پس [ شكوهمند و ] پاك است آن كسى كه ملكوت هرچيزى در دست اوست .
بستگى همه اشياء به حق تعالى
از تمام اين آيات به خوبى استفاده مىشود كه ظهور و بروز و كمالات و هستى همهى مظاهر جهان ، به حقّ و كمالات او وابسته مىباشد و در هيچ لحظهاى به خود نبوده و نخواهند بود . علاوه پرده از سرّ جمله دعا : « وَ أَنْتَ مُنْتَهَى الشَّأْنِ كُلِّهِ . » برمىدارند .
( 1058 )
« أَللَّهُمَّ ! لَكَ الْحَمْدُ يا باعِثَ الْحَمْدِ ، وَ لَكَ الْحَمْدُ يا وارِثَ الْحَمْدِ وَ بَدِيعَ الْحَمْدِ وَ مُنْتَهَى الْحَمْدِ وَ مُبْدِئَ الْحَمدِ وَ وَفِىَّ الْعَهْدِ ، صادِقَ الْوَعْدِ عَزِيزَ الجَدِّ [ الْجُنْدِ ] وَ قَدِيمَ الْمَجْدِ . » « 2 »
خداوندا ! ستايش مخصوص توست ، اى انگيزندهى ستايش و ستايش به تو اختصاص دارد ، اى وارث نوآفرين و فرجام و آغاز و كاملكنندهى ستايش و اى كسى كه به درستى به وعدهى خود عمل مىكنى و اى كسى كه عظمتت بلند [ يا : لشگرت پيروز ] و بزرگىات ديرينه است .
حمد و ستايش تمام هستى مخصوص حق تعالى
در اين دعا نزديك به بيست و دو مرتبه ستايش خداوند با تعبير : « لَكَ الْحَمْدُ » آمده ، گويا امام - عليهالسّلام - ، تنها در مقام اين نيست كه يادآور اختصاص حمد براى خداوند متعال باشد ، بلكه علاوه بر آن معنى مىفرمايد : ظهور اشياء ، ريشه و بنيان در ستايش الهى دارند ؛ چرا كه صورت خلقى اشياء ، تكويناً ظهور و دوام و برقراريشان ( بدانند يا
هامش
( 1 ) . سورهى يس ، آيهى 83 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 560 .