مىفرمايد ، « 1 » نظر به محتواى توحيدى آن و صدور و قرائتش در موقعيّت خاصّ رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و حسين بن علىّ - عليهماالسّلام - به شرح جملاتِ آن مىپردازيم :
( 1059 )
« أَللَّهُمَّ ! أَنْتَ ثِقَتِى فِى كُلِّ كَرْبٍ ، وَ رَجائِى فِى كُلِّ شَدِيدَةٍ [ شِدّةٍ ] وَ أَنْتَ لِى فِى كُلِّ أَمْرٍ نَزَلَ بِى ثِقَةٌ وَعُدَّةٌ . » « 2 »
خداوندا ! تويى مورد اعتماد من در هر ناراحتى گلوگير و اميد من در هر سختى و تويى مورد اعتماد و توشهى من در هر امرى كه براى من پيش مىآيد .
اهميت واقعه كربلا و تحمل آن به توفيق الهى از سوى امام - عليهالسّلام -
آرى ، واقعهى كربلاى حسين بن علىّ - عليهماالسّلام - ، عظيمترين واقعهاى است كه از اوّل عالم تا آخر براى آن ( از نظر بزرگى مصيبت ) ، شبيه و نظيرى نمىتوان پيدا نمود .
واقعهاى كه براى انبيا - عليهمالسّلام - بازگو شده و رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و فاطمهى زهراى - سلاماللَّهعليها - ، پيش از ولادتش بر او گريسته و از آن خبر داشتهاند و ائمّه معصومين - عليهمالسّلام - حتّى حسين بن علىّ - عليهماالسّلام - از آن اطلاع داشته و پس از وقوعش نيز هر يك از ائمّه - عليهمالسّلام - بر آن گريستند و دوستانشان را نيز تشويق برگريستن نمودهاند . بشر به اقتضاى عالم خاكى با ضعف و ناتوانى ، اگر تكيهگاهش به خدا و شهود ملكوتى و عالم معنوى نباشد ، چگونه امكان دارد آن همه مصائب را در يك روز ناتمام ( كه براى سيّدالشّهداء - عليهالسّلام - و يارانش و براى بازماندگانش تا بازگشت به مدينه و آخر عمرشان اتفاق افتاد ) تحمّل نمايد .
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 45 ، ص 4 ، به نقل از صاحب خلاصهى منتخب .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 561 .