( 871 )
« نَعَمْ ، فَلا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ كَلِمَةُ حَقٍّ مَنْ قالَها سَعِدَ وَ عَزَّ ، وَ مَنِ اسْتَكْبَرَ عَنْها ، شَقِىَ وَ ذَلَّ ، وَ لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ لا شَرِيكَ لَهُ كَلِمَةٌ خَفِيفَةٌ عَلَى اللِّسانِ ، ثَقِيلَةٌ فِى الْمِيزانِ ، بِها رِضَى الرَّحْمانِ وَ سَخَطَ الشَّيْطانِ . » « 1 »
آرى ، پس « لااله الا اللَّه » سخن حقّى است كه هر كس آن را بگويد خوشبخت و سرافراز و هر كس از گفتن آن استكبار كند ، بدبخت و خوار مىگردد . و « لا إله الا اللَّه وحده وحده لا شريك له » سخنى است كه راندن آن بر زبان سبك ؛ ولى در ميزان [ اعمال در روز قيامت ] سنگين است و خشنودى خداوند رحمت گستر و ناخشنودى شيطان با آن ميسّر مىگردد .
ضرورت اقرار لفظى به توحيد و آثار آن
استدراكِ « نعم » كه جمله پيشين را توسعه و توضيح بيشترى مىدهد ، براى اين است كه مبادا خوانندهاى بگويد : من كه اين شهود را ندارم ، چرا تهليل و لا إله الا اللَّه بگويم ؟ گويا حضرت مىفرمايد : اين گفتار ، كلمهى حقّى است ، هر چند شخص نداند و حقيقت آن را مشاهده نكند ، بلكه گفتن آن نيز سعادت و عزّت دارين را در پى دارد و ترك اظهار آن ، موجب شقاوت و ذلّت مىشود ؛ چرا كه استكبار از اين معنى ( يعنى اقرار به توحيد و يگانگى حق سبحانه در لفظ ) گريزان بودن از واقع است و گفتن آن ، چون با واقع و نفس الامر مطابقت دارد و اخبار از آن مىباشد ، ميزان اعمال شخص گوينده را سنگين مىكند و خشنودى خداوند را در پى دارد و غضب شيطان را بر مىانگيزد .
از جمله : « خَفِيفَةُ عَلَى اللِّسانِ » ظاهر مىشود كه امام - عليهالسّلام - مىفرمايد : خداوند به گفتار « لا إله الا اللَّه » - كه خفيفترين و سبكترين چيزى است كه بر زبان هر گوينده از نظر اداء و بىصوتى جارى مىشود - قانع است ؛ چرا كه اين گفتار با واقع تطبيق مىكند .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 424 .