دعاهاى ديگر روز و شب عرفه
دليل تكرار تذكر به توحيد و منزلت معصومين و معناى استغفار معصوم - عليهالسّلام -
مرحوم سيّد - رحمهاللَّه - پس از اين دعا ، دعاى ديگرى براى روز عرفه و چند دعا براى شب عرفه ذكر مىفرمايد كه دو مورد شامل تسبيح و تكبير و تهليل و حمد و ستايش حق سبحانه مىباشند و در آنها خداوند به كمالات در فعل و اسم و صفت ، با ذكر آياتى از قرآن و غيره خوانده شده است . توضيح قسمتى از آنها كه لازم بود ، در گذشته ذكر شد . در اين جا عمده چيزى كه بايد خوانندگان عزيز به آن توجه نمايند ، اين است كه چرا در دعاها ، اين قدر از خداوند و همه چيز و همه كاره بودن او سخن به ميان آمده و چرا تا اين اندازه به مقام و منزلت رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سّلم - و ائمه اطهار - عليهمالسّلام - توجه شده و چرا از گناه و طلب و مغفرت ، اين مقدار سخن رفته است ؟
راستى آيا محتاج به اين تذكارها مىباشد ؟
پاسخ اين است كه : آرى ، چنين است ؛ زيرا بشر عهد قديم خويش را در عالم خاكى فراموش نموده و كسانى هم كه فراموش نكردهاند ( مانند انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - ) ، ترس آن را دارند كه مبادا گرفتار فراموشى شوند ( اگر چه به عنايت ازلى ، گرفتار اين بليّه نخواهند شد ) .
بنابراين ، اگر آنان را به توحيد توجه مىدهند ، براى آن است كه خدا را فراموش نكنند و اگر فراموش كردهاند ، به ياد آورند و اگر ذكر از انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - و يا رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سّلم - و اوصيايش - عليهمالسّلام - شده ، براى آن است كه از طريق ايشان به جهل خود پايان دهند و گمشدهى خود را بيابند و اگر خطايى توحيدى از آنان ( به سبب خودنگرى ) پيش آمده ، از آن استغفار و توبه كنند . البته انبيا و اوصيايشان - عليهمالسّلام - از اين امر مبرّا مىباشند و اگر در مواردى اظهار گناه و خطا و استغفار و توبه و انابه مىكنند ، به حساب اين است كه حسنات خويش را گناه به حساب مىآورند ؛