وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ
« 1 »
اى مردم ، به يقين براى شما از جانب پروردگارتان اندرزى و درمانى براى آن چه در سينههاست و رهنمود و رحمتى براى گروندگان [ به خدا ] آمده است .
امّا اين كه مراد حضرت - عليهالسّلام - از : « أَنْتَ شِفاءٌ » قرآن و كلمات الهى بوده و يا مىخواهد بفرمايد ياد او سبحانه براى همه بشر ، شفا و هدايت و رحمت براى مؤمنين مىباشد ؟ گمان مىشود احتمال دوّم اراده شده باشد ؛ زيرا اقتضاى عالم طبيعت بشر ، ضعف و ناتوانى در مقابل مشكلات و آلام و ابتلائات است و بىتحمّلى نيز از لوازم آن مىباشد . خداوند مىفرمايد :
- اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ ضَعْفٍ
« 2 »
خداست آن كس كه شما را ابتدا ناتوان آفريد .
- إِنَّ الْإِنْسانَ خُلِقَ هَلُوعاً إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعاً وَ إِذا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعاً
« 3 »
به راستى كه انسان سخت آزمند [ و بىتاب ] خلق شده است ، چون صدمهاى به او رسد ، عجز و لابه كند و چون خيرى به او رسد ، بخل ورزد .
بنابراين ، ياد خداوند است كه مىتواند بشر را در سختىها و ناملايمات آرامش دهد . خداوند مىفرمايد :
أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ
آگاه باش كه با ياد خدا ، دلها آرامش مىيابد .
و همين ياد خدا اهل ايمان را رحمت و راهنماى به حق سبحانه است تا بتوانند در مقابل تقديرات و قضاى الهى صابر باشند و به خواستههاى او سبحانه تن در دهند .
خداوند مىفرمايد :
- الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ
« 4 »
هامش
( 1 ) . سورهى يونس ، آيهى 57 .
( 2 ) . سورهى روم ، آيهى 54 .
( 3 ) . سورهى معارج ، آيات 19 - 21 .
( 4 ) . سورهى رعد ، آيهى 28 .