لزوم وثوق به خدا در همهى شدايد دنيوى و اخروى و معنوى
ممكن است مراد از « كُلُّ شَدِيدَةٍ » در جملهى سوم : « وَ يا ثِقَتِى فِى كُلِّ شَدِيدَةٍ ! » شدايد معنوى ، اخروى يا شدايد معنوى باشد .
هر سه معنا را مىتوان مورد نظر قرار دارد ؛ زيرا مشكلات در طريق سير معنوى يا دنيوى هر مؤمن ، به حساب مراتب ايمانش وجود دارد و اگر مؤمنى وثوق و اطمينانش به خداوند قطع شود و يا اندك باشد ، نمىتواند آرامش كامل را در راه معنويّت و يا دنيايش داشته باشد . خداوند درباره آنان كه وثوق باللَّه را دارا مىباشند ، مىفرمايد :
وَ مَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى
« 1 »
و هر كس خود را - در حالى كه نيكوكار باشد - تسليم خدا كند ، قطعاً بر ريسمان استوارترى چنگ در زده است .
و احاديث فراوانى نيز در اين زمينه وارد است :
- « مَنْ وَثِقَ بِاللَّهِ ، تَوَكَّلَ عَلَيْهِ . » « 2 »
هر كس به خدا اعتماد كند ، بر او توكّل مىكند .
- « أَلثِقَةُ بِاللَّهِ ، أَفْضَلُ عَمَلٍ . » « 3 »
اعتماد به خدا ، برترين عمل است .
- « مَنْ وَثِقَ بِاللَّهِ ، صانَ يَقينَهُ . » « 4 »
هر كس به خدا اعتماد كند ، يقين خود را حفظ خواهد كرد .
- « مَنْ وَثِقَ بِأَنَّ ما قَدَّرَاللَّهُ لَهُ لَنْ يَفُوتَهُ ، إِسْتَراحَ قَلْبُهُ . » « 5 »
هر كس اطمينان داشته باشد كه آن چه خدا براى او مقدّر نموده از دست او نخواهد رفت ، دلش آرام مىگيرد .
هامش
( 1 ) . سورهى لقمان ، آيهى 22 .
( 2 ) . فهرست موضوعى غرر و درر ، باب التوكّل ، ص 418 .
( 3 ) . فهرست موضوعى غرر و درر ، باب الوثوق ، ص 399 .
( 4 ) . فهرست موضوعى غرر و درر ، باب الوثوق ، ص 400 .
( 5 ) . همان .