( 825 )
« يا نُورِى فِى كُلِّ ظُلْمَةٍ ! وَ يا أُنْسِى فِى كُلِّ وَحْشَةٍ ! وَ يا ثِقَتِى فِى كُلِّ شَدِيدَةٍ ! وَ يا رَجائِى فِى كُلِّ كُرْبَةٍ ! وَ يا وَلِيِّى فِى كُلِّ نِعْمَةٍ ! وَ يا دَلِيلِى فِى الظَّلامِ ! أَنْتَ دَلِيلِى إِذَا انْقَطَعَتْ دَلالةُ الْأَدِلّاءِ ، فَإِنَّ دَلالَتَكَ لا تَنْقَطِعُ ، لا يَضِلُّ مَنْ هَدَيْتَ ، وَ لا يَذِلُّ مَنْ والَيْتَ . » « 1 »
اى نور من در تاريكىها ! و اى مونس من هنگام احساس تنهايى ! و اى تكيه گاه من در سختىها ! و اى اميد من در ناراحتىهاى سخت ! و اى سرپرست من در تمام نعمتها [ يى كه به من عنايت مىكنى ! ] و اى راهنماى من در تاريكى ! تويى راهنمايى من آن هنگام كه راهنمايى راهنمايان پايان مىپذيرد ؛ زيرا راهنمايى تو پايانناپذير و بىگسست است و هر كس را كه هدايت كنى ، گمراه نمىشود و سرپرستى هر كس را كه به عهدهگيرى ، خوار نمىگردد .
لزوم عزم براى دريافت شهودى حقايق
جملههاى فوق ، اگر از معصومى چون نبىّ گرامى و اوصيايش - عليهمالسّلام - و انبيا و اوصيايشان - عليهمالسّلام - صادر شود ، در واقع از شهود خود خبر مىدهند ؛ ولى ديگران تا رسيدن به منزلت شهود ، آن معانى برايشان حاصل نگشته ، از واقع امرى كه توجه به آن ندارند ، اخبار مىدهند و بايد پس از خواندن اين بيانات توجه كنند كه مىتوانند آن گونه گردند و به فكر اين باشند كه از امورى كه مانع و سبب عدم شهودشان شده ، پرهيز نمايد و اعمالى كه آنان را راهنما و كمك به مشاهده آن كمالات است انجام دهند ، تا بتوانند گفتار فوق را بالعيان اداء نمايند .
پس از اين مقدمه ، به بيان جملههاى پنجگانه فوق مىپردازيم :
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 360 .