- « أَوْثَقُ سَبَبٍ أَخَذْتَ بِهِ ، سَبَبٌ بَيْنَكَ وَ بَيْنَ اللَّهِ . » « 1 »
مورد اعتمادترين وسيلهاى كه برمىگيرى ، وسيلهى [ اتّصال و ارتباط ] ميان تو و خداست .
- « مَنْ وَثِقَ بِاللَّهِ ، غَنِىَ . » « 2 »
هر كس به خدا اعتماد كند ، بىنياز مىگردد .
لزوم اميد به خداوند در ناهموارىهاى دنيوى و اخروى
در شدايد اخروى ( كه آثار اعمال بد دنيوى است ) نيز جز وثوق باللَّه چاره ساز نمىباشد ، و مراد از « كُرْبَةٍ » در جمله چهارم : « يا رَجائِى فِى كُلِّ كُرْبَةٍ ! » مىتوان گفت :
ناهموارىهاى عالم طبيعت و معنويّت هر دو اراده شده ؛ زيرا در هر دو اگر اميد شخص مؤمن به خداوند نباشد ، قدم از قدم نمىتواند بردارد و هيچ حركتى در امور ظاهرى و معنوى از وى حاصل نخواهد شد ، بلكه مىتوان گفت : بشر به اميد زنده است . خداوند درباره راجين باللَّه مىفرمايد :
- وَ نُوحاً إِذْ نادى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَنَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ
« 3 »
و نوح را [ ياد كن ] آن گاه كه پيش از [ ساير پيامبران ] ندا كرد ، پس ما او را اجابت كرديم و وى را با خانوادهاش از بلاى بزرگ رهانيديم .
- وَ لَقَدْ نادانا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ ! وَ نَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ
« 4 »
و نوح ، ما را ندا داد و چه نيك اجابت كننده بوديم و او و كسانش را از اندوه بزرگ رهانيديم .
- وَ لَقَدْ مَنَنَّا عَلى مُوسى وَ هارُونَ وَ نَجَّيْناهُما وَ قَوْمَهُما مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ
« 5 »
و در حقيقت بر موسى و هارون منّت نهاديم و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ رهانيديم .
هامش
( 1 ) . فهرست موضوعى غرر و درر ، باب اللَّه تعالى ، ص 15 .
( 2 ) . همان .
( 3 ) . سورهى انبيا ، آيهى 76 .
( 4 ) . سورهى صافّات ، آيات 75 و 76 .
( 5 ) . سورهى صافّات ، آيات 114 و 115 .