تويى كسى كه انوار را در دل دوستانت تاباندى تا اين كه تو را شناخته و به يگانگىات ستودند [ يا : تو را يافتند ] .
نكات مهم فراز
از اين بخش دعا ، نكات بسيارى استفاده مىشود :
1 . « أَشْرَقْتَ » فرموده شده نه : « جَعَلْتَ » ؛ چرا كه در اشراق ، نوعى برافروختگى لحاظ مىشود كه در جعل آن وجود ندارد .
2 . « انوار » به صيغهى جمع ذكر شده نه « نور » به صيغهى فرد و از اين جمع ، معنايى وسيعتر از نور به طور افراد استفاده مىشود .
3 . فرموده : « فِى قُلُوبِ » ، نه « فِى افكار » و يا « فِى عقول » ، معلوم مىشود نظر به خصوصيّتى است كه در قلب وجود دارد نه در فكر و انديشه و عقل .
4 . فرموده : « أَوْلِيائِكَ » نه « اهل الفكر » يا « اهل العقل » ، معلوم مىشود اولياء ، خصوصيّتى را دارا مىباشند كه اهل فكر و عقل آن را ندارند .
5 . فرموده : « حَتّى عَرَفُوكَ » و نفرموده : « حَتّى علموك » ، معلوم مىشود خصوصيّتى در عرفان است كه در علم وجود ندارد .
6 . فرموده : « وَ وَحَّدُوكَ » و نفرموده : « عَلِمُوا أَوْ عَقَلوُا وَحْدانِيَّتِكَ » ؛ چرا كه در شناخت او سبحانه به وحدانيّت ، ظرافتى وجود دارد كه در تعقّل و دانستن نخواهد بود .
تابش نور اسما و ذات و صفات در قلب اولياء
از مجموع اين تعبيرات ظاهر مىشود كه اولياء را وقتى مىتوان ولىّ به حساب آورد كه انوار اسماء و صفات و ذات الهى در قلوبشان تابيده باشد ، به گونهاى كه هيچ تاريكى در شهود شناسايى و يگانه ديدن حقّ سبحانه نداشته باشند .
شايد بتوان جملههاى فوق را همان بيان خواستههايى دانست كه در مناجات شعبانيّه آمده و مىفرمايد :