مىخوانند ، نامهايى است كه با تصوّر خيالى خود آن را براى خداوند مىدانند ، نه نامهايى كه شايسته منزلت ربوبى بوده و از هرگونه نقص و كثرت مبرّا باشد . از اين رو ، خداوند مىفرمايد :
سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ
« 1 »
خدا منزّه است از آن چه در وصف مىآورند .
و تنها مخلَصين را از توصيف و خواندن خود منزّه نمىداند :
إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ
« 2 »
به استثناى بندگان مخلَص خدا .
زيرا اينان ، خود و كمالات خويش و عالم هستى را به حقّ سبحانه دادهاند و براى خويش و جهان ، جز وجود مجازى نمىبينند . علاوه بر بيانات گذشته ، نسبت به معناى جمله : « يا من له اكرم الاسماء » مىتوان به آيات ذيل نيز تمسّك نمود ، خداوند مىفرمايد :
- تَبارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ
« 3 »
خجسته باد نام پروردگار شكوهمند و بزرگوارت .
- سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى
« 4 »
نام پروردگار والاى خود را به پاكى بستاى .
- فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ
« 5 »
پس به نام پروردگار بزرگ خود تسبيح گوى .
زيرا اسمى كه صاحب جلالت و كرامت و يا اعْلى و برتر و يا عظيم و بزرگ باشد ، جز گرامىترين نامها ( به بيانى كه گذشت ) ، نمىتواند باشد .
هامش
( 1 ) . سورهى صافات ، آيهى 160 .
( 2 ) . همان .
( 3 ) . سورهى الرحمن ، آيهى 78 .
( 4 ) . سورهى اعلى ، آيهى 1 .
( 5 ) . سورهى واقعه ، آيهى 96 .