اين جاست كه حضرت مىفرمايد :
( 713 )
« صَدَقَ كِتابُكَ اللَّهُمَّ ! وَ نَبَأَكَ ، وَ بَلَّغَتْ أَنْبِيائُكَ وَ رُسُلُكَ ما أَنْزَلْتَ عَلَيْهِمْ مِنْ وَحْيِكَ ، وَ شَرَعْتَ لَهُمْ مِنْ دِينِكَ ، غَيْرَ أَنِّى أَشْهَدُ بِجِدِّى وَ جُهْدِى وَ مَبالِغِ طاقَتِى وَ وُسْعِى وَ أَقُولُ مُؤْمِناً مُوقِناً . »
اى خدا ! كتاب و خبر تو درست است و پيامبران و فرستادگان تو آن چه را كه از وحيت به آنان فرو فرستاده و از دينت براى آنان تشريع فرموده بودى ، ابلاغ نمودند . جز اين كه من با تمام جديّت و توان و با نهايت طاقت و وُسعم ، گواهى مىدهم و با حال ايمان و يقين مىگويم .
دليل صحت احتمالات پيشين
چنان كه با دقّت به اين بيان كه بعد از بيانات گذشتهى دعا ذكر شده ، توجه شود ، صحت احتمالات گذشته ، نسبت به شهادت و شكر نعمتهاى الهى آشكار مىگردد . به راستى « جِدّ » و « جُهْد » و « مَبالِغِ طاقَتِى وَ وُسْعِى » دربارهى امام - عليهالسّلام - چه معنايى مىتواند داشته باشد ؟ و قول و گفتار هم چون اويى كه در مرحلهى اعلاى ايمان و يقين قرار دارد را چگونه مىتوان تصوّر نمود ؟ تأمّل در گفتار دعا و به خصوص جملههاى ديگرى كه بدون فاصله فرموده شده نيز شاهد بر بيان گذشته ما مىباشد .
( 714 )
« أَلْحَمْدُللَّهِ الَّذِى لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً فَيَكُونَ مَوْرُوثاً ، وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِى الْمُلْكِ فَيُضادَّةُ فِيمَا ابْتَدَعَ ، وَ لا وَلِىٌّ مِنَ الذُّلِّ فَيُرْفِدَهُ فِيما صَنَعَ ،