زيادتى بر آن داشته باشد ، دچار كدورت و گرفتگى مىشود : « فَأَمّا رَجآئِى فَيُكَدِّرُهُ عَلَىَّ صَفْوَةُ الْخَوْفِ مِنْكَ » ؛ ولى ايمانم در پيشگاهت ضايع نخواهد شد : « وَ أَمّا إِيمانِى فَلا يَضِيعُ عِنْدَكَ » و من آن را به توفيق تو برگزيدم : « وَ هُوَ بِتَوْفِيقِكَ » .
نتيجه آن كه اين فراز از دعا به خواننده مىفهماند ، تنها چيزى كه در ميان اعمال مىتوان به قبولى آن در پيشگاه الهى اميد داشت ، فقط ايمان واقعى به حضرت حقّ است . خداوند مىفرمايد :
- فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى لَا انْفِصامَ لَها
« 1 »
پس هر كس به طاغوت [ و معبود غير خدا ] كفر ورزيده و تنها به خدا ايمان آورد ، قطعاً به دستاويز استوارى كه هيچ گسستى براى آن نيست ، چنگ زده است .
- فَمَنْ يُؤْمِنْ بِرَبِّهِ فَلا يَخافُ بَخْساً وَ لا رَهَقاً
« 2 »
پس هر كس به پروردگارش ايمان آورده است ، نه از كمبود مىهراسد و نه از ستم و طغيان [ ديگرى بر او ] .
- إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا
« 3 »
بىگمان خداوند مهر گستر ، براى كسانى كه ايمان آورده و اعمال شايسته انجام دهند ، مهر و محبتى [ در دل ديگران ، يا . . . ] قرار خواهد داد .
نيز در حديث آمده است كه اميرمؤمنان - عليه السّلام - فرمود :
- « أَلْإِيمانُ شِهابٌ لايَخْبُوا . » « 4 »
ايمان ، شهابى است كه هرگز خاموش نمىگردد .
- « بِالْإِيمانِ يُرْتَقى إِلى ذُرْوَةِ السَّعادةِ وَ نَهايَةِ الْحُبُورِ . » « 5 »
تنها با ايمان مىتوان به اوج نيك بختى و نهايت شادمانى نايل گرديد .
هامش
( 1 ) . سورهى بقره ، آيهى 256 .
( 2 ) . سورهى جن ، آيهى 13 .
( 3 ) . سورهى مريم ، آيهى 96 .
( 4 ) . فهرست موضوعى غرر و درر ، باب الايمان ، ص 23 .
( 5 ) . فهرست موضوعى غرر و درر ، باب الايمان ، ص 24 .