( 297 )
« وَ أَنْ تُعْتِقَنِى مِنَ النّارِ فِى هذا الشَّهرِ الْمُبارَكِ . » « 1 »
و [ از تو درخواست مىكنم ] در اين ماه پر خير و بركت مرا از آتش جهنّم رها سازى .
معناى درخواست آزادى از آتش
اين درخواست ، پس از خواندن حضرت حقّ سبحانه به اسمهاى حسنى و اسم عظيم و اسمى كه اگر خواننده خدا را به آن بخواند ، دعايش مستجاب مىگردد و نيز ذكر كمالات ديگر پروردگار ، آمده است . اگر چه پيش از اين - در دعاى روز 13 رمضان - توضيحى دربارهى جملههاى مشابه آن داديم ؛ ليكن احتمال مىرود از اين جمله - به اعتبار نبودن لفظ « رَقَبتى » - نجات از آتش فراق اراده شده باشد و در مواردى كه در دعاها ، همراه با لفظ « رَقَبتى » آمده ، نظر به نجات از موجبات گرفتارى فراق باشد . وَاللَّهُ يَعْلَمُ .
دعاى روز چهاردهم ماه رمضان ( 1 )
( 298 )
« أَللَّهُمَّ ! إِنَّ رَحْمَتَكَ خَيْرٌ مِنْ عَمَلِى ، وَ عَطِيَّتَكَ أَفْضَلُ مِنْ مَسْأَلَتِى . » « 2 »
خدايا رحمت تو بهتر از عمل من و بخشش تو برتر از درخواست من است .
سرّ برترى رحمت و عطاى حقّ از عمل
اين دو جمله ، خواننده را به سعهى رحمت و عطاياى ظاهرى و معنوى پروردگار و
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 148 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 149 .