از اين رو ، در ذيل اين چند جمله آمده است : « إِنِّى مِنْ عَمَلِى خآئِفٌ . »
( 296 )
« فَصَلِّ عَلى مُحَمّدِ وَ آلِهِ ، وَهَبْ لِى مِنْ طاعَتِكَ ما يُرْضِيكَ عَنِّى ، وَ تَقَبَّلْ صَوْمِى ، و تَفَضَّلْ بِرَحْمَتِكَ [ يا أَرْحَمَ الّراحِمِين ! ] . » « 1 »
پس بر محمّد و آل محمّد درود فرست و از طاعت و عبادتت ، آن چه كه تو را خشنود سازد ، بر من عنايت فرما و روزهام را بپذير و به رحمتت بر من تفضّل فرما ، [ اى مهربانترين مهربانان ! ]
طاعتى كه مورد رضايت حقّ باشد
اوّلين حاجت خواسته شده در پى چند جملهى گذشته ، صلوات است كه مكرّر علّت تقديم آن بر ديگر حوايج ، ذكر شد و حاجت دوّم ، طاعت و بندگى شايستهاى است كه مورد رضايت الهى باشد و روشن است عملى - اعمّ از اعمال عبادى و غير عبادى - كه خداوند از آن خشنود مىباشد ، جز بندگى خالصانه از هر شرك جلىّ و خفىّ نيست .
اميرمؤمنان على - عليه السّلام - فرمود :
- « رِضَى اللَّهِ سُبْحانَهُ أَقْرَبُ غايةٍ تُدْرَكُ . » « 2 »
خشنودى خداوند سبحان نزديكترين غايتى است ، كه مىتوان به آن نايل گشت .
- « فِى رِضَى اللَّهِ غايَةُ الْمَطْلوبِ . » « 3 »
منتهاى خواسته ، خشنودى خداوند مىباشد .
- « رِضَى اللَّهِ سُبْحانَهُ مَقْرونٌ بِطاعَتهِ . » « 4 »
خرسندى خداى سبحان با فرمانبردارى و عبادت او به هم پيوسته است .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 148 .
( 2 ) . فهرست غرر و درر موضوعى ، باب الرضا ، ص 138 .
( 3 ) . همان .
( 4 ) . همان .