( 254 )
« إِلهِى وَ سَيِّدِى ! إِنِّى مُثْنٍ أَحْسَنَ الثَّنآءِ ؛ لِأَنَّ بَلآئَكَ عِنْدِى أَحْسَنُ الْبَلاءِ . » « 1 »
اى معبود و سرور من ! من بهترين سپاس را براى تو مىنمايم ؛ زيرا بلا و گرفتارى [ و يا : امتحان ] تو در نزد من بهترين بلا [ يا : امتحان و آزمايش ] مىباشد .
معناى « حُسن بلاء »
مشابه جملهى « لِأَنَّ بَلآئَكَ عِنْدِى أَحْسَنُ الْبَلاءِ » در موارد ديگر نيز آمده است . از جمله ، دعاى روز هشتم كه مىفرمايد : « فَما أَحْسَنَ بَلآئَكَ عِنْدِى ! » همچنين در دعاى روز نهم مىفرمايد :
« وَ صَبَرَ عَلى حُسْنِ بَلآئِكَ ، حَتّى أَتاهُ الْيَقِينُ . » « 2 »
و بر بلا و گرفتارى [ يا : امتحان ] نيكوى تو صبر نمود ، تا اين كه امر يقينى [ مرگ ] فرا رسيد .
و نيز در دعاى ديگر مىفرمايد :
« يا حَسَنَ الْبَلاءِ ! . » « 3 »
اى خدايى كه بلا و گرفتارى [ يا : آزمايش ] تو نيكو است !
ولى تعبير آغازين اين فراز از دعا : « إِنِّى مُثْنٍ أَحْسَنَ الثَّنآءِ » همراه با اين جمله ، در دعاهاى ديگر به چشم نمىخورد . در هر حال ، اين گونه سخن گفتن شايستهى كسى است كه به مقام والاى انسانيّت و كمالاتى كه در فراز آينده به آن اشاره مىگردد ، نايل آمده باشد و بتواند با حضرت حقّ سبحانه گفت و گو كند .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 137 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 136 .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 129 .