دعاى روز دهم ماه رمضان ( 2 )
( 252 )
« مَنْ أَحْسَنَ - يا مُوْلاىَ ! - فَبِرَحْمَتِكَ فازَ ، وَ مَنْ أسآءَ فَبِخَطِيئَتِهِ يَهْلِكَ . » « 1 »
اى مولا و سرپرست من ! هر كس كار نيك انجام داد ، به واسطهى رحمت تو رستگار گرديد و هر كس كار بد انجام داد ، به واسطهى گناه خويش به هلاكت و نابودى دچار شد .
رابطهى انسان با نعمتهاى خاص و عامّ
اين دو جمله درس بزرگى براى خواننده است و او را توجّه مىدهد كه در تمام امور ظاهرى و معنوى ، نخست بايد به رحمتهاى خاصّ و عامّ حضرت حقّ تمسّك جست و سپس به كارهاى نيك دست زد و در جست و جوى آن شد و از اعمال ناشايست پرهيز نمود . نيز بايد توجّه نمود كه موفقيّت بر اعمال شايسته جز با عنايتهاى خاصّ و عامّ حاصل نمىشود و مؤمن خود به خود نمىتواند نيكى و نيكوكارى را اختيار نمايد ؛ و اگر بدى را هم اختيار نمايد ، از نعمتهاى خاصّ و عامّ الهى و رحمتهاى عامّ و خاصّ او سوء استفاده نموده و آثار زشت آنها در دو جهان گريبان گير او خواهد شد .
افزون بر اين ، دو جمله مذكور مشكل جبر و تفويض را حلّ مىكند و مىفهماند كه هر كس هر كارى را به جا مىآورد ، به عنايت الهى آن را اختيار نموده و به جا مىآورد و بدون رحمت و عنايت او سبحانه انجام آن ممكن نيست و بدى نيز ترك اختيار خوبى
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 137 .