معناى « سعه » ، « دعه » و « سعادت »
در اين چند جمله نيز پس از طلب رحمت براى محمّد و آل محمّد - صلواتاللَّهعليهم اجمعين - سه چيز به عنوان « روزى » تقاضا شده است و بنابراين از اين فراز نيز توسعه در مفهوم روزى استفاده مىشود و اين كه هر چه از جانب پروردگار به هر موجودى مىرسد ، روزى محسوب مىگردد ؛ زيرا ، مىتوان گفت مراد از « سعه » و گسترش ، سعه در روزىهاى ظاهرى ، يا توسعه در روزىهاى معنوى ، يا توسعه در عمر ، يا توسعه در علم و معرفت ، يا سعهى صدر ، و يا توسعه در غير اينها مىباشد .
و مقصود از « دعه » مىتواند سكينه و آرامش ، يا واگذارى آن چه خداوند عطا فرموده و گشايش داده به ديگران با اداى حقوق الهى و غيره به اهل آن ، يا واگذارى تمامى امور به خدا ، يا سخاوت در آن چه خداوند براى انسان توسعه داده ، افزون بر برنامههاى واجبى و يا معانى ديگرى باشد كه از معناى لغوى « دعه » استفاده مىشود .
و از « سعادت » نيز ، سعادت دنيوى و اخروى ، يا سعادت معنوى ، يا سعادت در به كار زدن نعمتهاى الهى در جاى خود و بىجا خرج نكردن آنها اراده شده است . واللَّهُ يَعلمُ .
دعاى روز دهم ماه رمضان ( 1 )
در اين دعا پس از خواندن حضرت حقّ سبحانه با « يا حىُّ » و « يا قَيُّومُ » ، در ذيل دعا آمده است :
( 251 )
« بِرَحْمَتِك أَسْتَغْيَثُ [ استَغَثْتُ ] ، فُكَّ أَسْرِى ، وَ أَصْلِحْ لِى شَأْنِى كُلَّهُ ، وَ لا تَكِلْنِى إِلى نَفْسِى طَرْفَةَ عَيْنٍ أَبَداً ما أَبْقَيْتَنِى . بِرَحْمَتِكَ يا أَرْحَمَ الرّاحِمِينَ ! » « 1 »
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 137 .