( 213 )
« أَسْأَلُكَ . . . وَ أَيادِيكَ الْقَدِيمَةِ عِنْدِى . » « 1 »
و در خواست مىنمايم . . . و به نعمتهاى قديم و ديرينهى تو كه در نزد من است .
ايادى قديم الهى
اگر چه همهى نعمتهاى ظاهرى پيش از وجود هر شخص - اعمّ از معصوم - عليه السّلام - و غير معصوم - نسبت به آبا و اجداد او تا آدم و حوّا - عليهماالسّلام - ، نعمتهاى قديم الهى هستند ؛ ولى به نظر مىرسد مراد از « أَيادِيكَ الْقَدِيمَةِ » در اين فراز ، منحصراً نعمتهايى باشد كه شخص شخيص معصوم - عليه السّلام - در اثر آن از ارحام طاهره و اصلاب شامخهى آدم ابوالبشر و حوّا - عليهماالسّلام - تا خاتم انبيا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و ديگر اجدادش در اين عالم ظهور يافته است .
احتمال ديگر اين است كه جملهى دعا به جريان اخذ ميثاق و عرض امانت و ولايت و يا تعليم اسما و مقام خلافت و مسجود ملايكه واقع شدن انسان اشاره داشته باشد ؛ اگر چه معناى گذشته با تعبير « أَلْقَدِيمَةِ عِنْدِى » سازش بيشترى دارد .
احتمال سوّم در معناى جملهى دعا اين است كه مراد از آن ، همهى نعمتهاى ظاهرى و معنوى باشد كه در اين جهان به امام - عليه السّلام - يا هر كس ديگر عطا مىشود .
( 214 )
« أَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ الْأَخْيارِ ، وَ أَنْ تُعْتِقَ رَقَبَتِى مِنَ
النّارِ ، إِنّكَ عَلى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ ، وَ صَلَّى اللَّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطّاهِرِينَ وَ سَلَّمَ . » « 2 »
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 129 .
( 2 ) . همان .