وجه حُسنى بودن اسمهاى الهى
قرآن شريف در موارد متعدّد از اسمهاى حُسناى الهى ياد نموده و مىفرمايد :
- وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها
« 1 »
و نيكوترين نامها [ و كمالات ] براى خدا است ، پس او را با آنها بخوانيد .
- اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى
« 2 »
خدا است كه معبودى جز او نيست ، نيكوترين نامها [ و كمالات ] تنها از آن او است .
- هُوَ اللَّهُ الْخالِقُ الْبارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى
« 3 »
اوست خدايى كه آفريننده و پديد آورنده و چهره نگار مىباشد ، نيكوترين نامها [ و كمالات ] تنها براى او است .
- أَيًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى
« 4 »
هر كدام را بخوانيد ، نيكوترين نامها [ و كمالات ] از آنِ او است .
اگر چند ظهورات خارجى مظاهر ، صورتاً منشأ گرفته از اسامى الهى است و در خارج براى آنها تعدّد فرض مىشود ؛ ولى در واقع حضرت حقّ سبحانه منزّه از كثرات اسمها مىباشد و اسامى او عينّيت با ذات دارد و كثرت در آن راه ندارد . بدين لحاظ ، اسمهاى الهى ، برترين و زيباترين و « حسنى » مىباشد و به اين اعتبار در قرآن كريم و دعاها تعبير « اسماء حسنى » بسيار استعمال شده است و براى نمونه ، در آيهى نخست دستور داده شده كه او سبحانه را با اسماى حسنى بخوانند ، و در آيهى دوّم از وحدت او سبحانه
لا إِلهَ إِلَّا هُوَ
و اختصاص اسمها به او ياد شده و در آيهى سوّم پس از ذكر إله ، خالق ، بارئ و مصوّر بودن او سبحانه ، مىفرمايد :
لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى
، تا در اسامى او توهّم كثرت و شباهت با مخلوق در كمالات تصوّر نشود ، در آيهى چهارم نيز مىفرمايد : هر گونه او را بخوانيد ، او داراى اسماى حسنى است ؛ چرا كه خواندنهاى
هامش
( 1 ) . سورهى اعراف ، آيهى 180 .
( 2 ) . سورهى طه ، آيهى 8 .
( 3 ) . سورهى حشر ، آيهى 24 .
( 4 ) . سورهى اسراء ، آيهى 110 .