كه حضرت محمّد و خاندان برگزيده و نيك او را مشمول رحمت خاصّ خويش فرموده و وجود مرا از آتش جهنّم آزاد سازى ، بىگمان تو بر هر چيز توانايى . درود و سلام خدا بر حضرت محمّد و خاندان پاك او باد !
درخواست آزادى از آتش جهنّم
عموم افراد بشر خاكى ، از هر نظر و به تمام وجود فقير و نيازمند هستند و همواره نظر به رفع احتياج خود دارند و ناگزير از اسباب و مسبّبات استعانت مىجويند و هنگام رفع احتياج عموماً ، به جز انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - به آنها استقلال مىدهند و از توجّه به حضرت حقّ سبحانه - كه همه چيز از او است - غافل مىمانند و از اعضا و جوارح خود بيش از آن چه شرع مقدّس مقرّر فرموده ، بهره مىگيرند و احياناً به گناه ، نافرمانى و عصيان الهى گرفتار و وجود خويش را در معرض آتش جهنّم قرار مىدهند .
از اين رو ، گويا حضرات معصومين - عليهمالسّلام - با درخواست « أَنْ تُعْتِقَ رَقَبَتِى مِنَ النّارِ » و امثال آن كه در دعاهاى وارده آمده است ، امّت رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - را به اين نكته توجّه مىدهند كه با توجّه تامّ به ذات و اسامى الهى و واسطه قرار دادن محمّد و آل محمّد - عليهمالسّلام - ، پيش از مرگ ، از رفتار ناهموار خود توبه نموده و پس از توبه ، در هر امر خدا را از نظر نيندازند .
معصوم - عليه السّلام - نيز با آن كه عصمت از خطيئه و خطا دارد و وظايف بشرى را با توجّه تامّ به حضرت حقّ به جا مىآورد ، ولى ناگريز از استعانت از اسباب و مسببّات است و همين را گناه خويش به حساب مىآورد و « أَنْ تُعْتِقَ رَقَبَتِى مِنَ النّارِ » مىفرمايد .
احتمال ديگر در معناى اين جمله و صدور آن از سوى معصوم - عليه السّلام - اين است كه ايشان - عليه السّلام - امّت را نفس خويش به شمار آورده و گناه آنان را گناه خود به حساب مىآورد و از اين رو مىفرمايد : « أَنْ تُعْتِقَ رَقَبَتِى مِنَ النّارِ » .