سبحانه از موجودات كناره نگرفته است و هر موجودى به طور اجمال ، به حقيقتى ماوراى قدرت و عظمت خود توجّه دارد و قدرتى را قوىتر از خود و ديگر موجودات مىداند و آن حقيقت ، خدا است . اگر چه نداند و بدان توجّه نداشته باشد . فتأمّل جيّداً .
اسمايى كه در اين دعا خداوند بدان مسألت شده ، عبارتاند از :
( 165 )
« أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الَّذِى هُوَ مِنْ نُورِكَ . » « 1 »
و اى خدايى كه يوغ خوارى و سرافكندگى را بر گردن پادشاهان نهادى ! لذا آنان از سختگيرىهاى تو در هراسند .
اسم احديّت در عينيت آن با ذات
به نظر مىرسد منظور از اسم ياد شده در اين جمله ، اسم احديّت باشد كه در دعاى بعد از نماز اميرالمؤمنين - عليه السّلام - به صورت مشخّصتر آمده است :
« أَسْأَلُك بِاسْمِكَ الَّذِى جَعَلْتَهُ فِى مَكْنُونِ غَيْبِكَ ، وَ اسْتَقَرَّ عِنْدَكَ ، وَ لا يَخْرُجُ مِنْكَ إِلى شَىْءٍ سِواكَ . » « 2 »
از تو درخواست مىكنم به آن اسم تو كه در غيب پوشيدهى خويش قرار دادى و در نزدت مستقرّ گشت ، و از تو به سوى چيزى غير تو خارج نمىشود .
و مقصود از نور در عبارت « نُورِكَ » ذات حقّ سبحانه است ؛ زيرا تمام اسمها و به خصوص اسم احديّت ، منشأ گرفته از ذات او سبحانه مىباشند و با ذات حضرت حقّ عينيّت دارند .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 124 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 91 ، ص 173 ، حديث 5 .