باشد كه طىّ آن مىفرمايد :
- فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً
« 1 »
چرا كه عزّت ، همه از آنِ خداست .
- فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعاً
« 2 »
عزّت و ارجمندى ، همگى تنها براى خدا است .
- إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً
« 3 »
عزّت و سرافرازى همگى تنها از آن خدا است .
- رَفِيعُ الدَّرَجاتِ ذُو الْعَرْشِ يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ لِيُنْذِرَ يَوْمَ التَّلاقِ
« 4 »
اوست فرازنده و بالا برندهى پايهها و صاحب عرش كه از [ عالَم ] امر خويش به هر كدام از بندگانش كه بخواهد القا مىكند ، تا آنان را از روز ملاقات با يكديگر بيم دهد .
و آيات ديگر .
بر اين اساس ، معناى « خَصَّ نَفْسَهُ » اين مىشود : اى خدايى كه كبريائيّت و رفعت را به خود اختصاص دادهاى ، به گونهاى كه كسى را نشايد در پيشگاهت ادّعاى بزرگى كند ، مگر با اتّكاء و بستگى و انتساب به تو ؛ چنان كه در قرآن كريم مىفرمايد :
وَ لَهُ الْكِبْرِياءُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
« 5 »
و كبريا و بزرگمنشى در آسمانها و زمين فقط از آن او است و تنها او عزيز و حكيم مىباشد .
و اين نكته را كه اولياى الهى به مقام عزّت راه مىيابند ، مىتوان از آيهى شريفهى
هامش
( 1 ) . سورهى نساء ، آيهى 139 .
( 2 ) . سورهى فاطر ، آيهى 10 .
( 3 ) . سورهى يونس ، آيهى 65 .
( 4 ) . سورهى مؤمن ( غافر ) ، آيهى 15 .
( 5 ) . سورهى جاثيه ، آيهى 37 .