برجستهى آن بزرگواران مىباشند ، كه در آيات قرآنى از جمله آيات زير از آنها ياد شده است . خداوند سبحان مىفرمايد :
- إِنِّي عُذْتُ بِرَبِّي وَ رَبِّكُمْ مِنْ كُلِّ مُتَكَبِّرٍ لا يُؤْمِنُ بِيَوْمِ الْحِسابِ
« 1 »
به راستى كه من به پروردگار [ و مالك مدبّر امور ] خويش و پروردگار شما پناه مىبرم از شرّ هر متكبّر و خود بزرگ پندارى كه به روز حساب ايمان نمىآورد .
وَ نادى نُوحٌ رَبَّهُ
* . . . *
رَبِّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَسْئَلَكَ ما لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ
« 2 »
و حضرت نوح - عليه السّلام - پروردگارش را ندا داد . . . . پروردگارا ! من به تو پناه مىبرم از اين كه چيزى را كه بدان علم ندارم از تو درخواست نمايم .
- قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ
« 3 »
بگو : به پروردگار سپيده دم پناه مىبرم از شرّ و بدى رساندن تمام آن چه خداوند آفريده است . . .
- قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ * مَلِكِ النَّاسِ
« 4 »
بگو : پناه مىبرم به پروردگار مردم ، پادشاه و فرمانرواى مردم . . .
پناه برندگان به خدا از خدا
منظور از پناه بردگان به خدا از خدا : « مَنْ عاذَ بِكَ مِنْكَ » ، كسانى هستند كه به مقام مخلَصيّت نايل آمده و خدا را به او شناخته ، و هيچ چيز حتّى شناسايى را از خود نمىبينند .
پناهندگان به مقام عزّت الهى
مقصود از پناهندگان به مقام عزّت الهى : « وَ مَنْ . . . لَجَأَ إِلى عِزِّكَ » ، حضرت لوط - عليه السّلام - و يا ابراهيم - عليه السّلام - است كه خدا از زبان او مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . سورهى غافر ، آيهى 27 .
( 2 ) . سورهى هود ، آيات 45 - 47 .
( 3 ) . سورهى فلق ، آيات 1 و 2 .
( 4 ) . سورهى ناس ، آيات 1 و 2 .