تنها خوانده شده و پناهگاه
با اين كه در تمام لحظات زندگى موجودات و از جمله انسان ، به حسب ظاهر ، اسباب و مسببّات خوانده مىشوند و به آنها پناه برده مىشود ، علّت آن كه معصوم - عليه السّلام - مىفرمايد : « أَنْتَ الْمَدْعُوُّ » و « أَنْتَ الْمَزَعُ » اين است كه خدا را بر كنار از موجودات مشاهده نمىكند ، بلكه هر كمال و هر نعمت وجودى و خارجى را به او مىبيند .
اگر خوانندهى محترم جملههاى آغازين اين دعا ، تا فراز آينده را كه به طور كامل در كتاب شريف « اقبال الأعمال » ذكر شده است ، مورد نظر قرار دهد و آن چه را كه در توضيح فرازهاى گذشته و نيز در ابتدا ذكر شد ملاحظه نمايد ، همهى جمله هاى توحيدى گذشته ذيل دعا را موافق و مؤيّد توضيحهاى گذشته مىيابد .
( 148 )
« أَللَّهُمَّ ! إِنِّى أسْأَلَكَ بِحُرْمَةِ مَنْ عاذَبِكَ مِنْكَ ، وَ لَجَأَ إلى عِزِّكَ ، وَاسْتَظَلَّ بِفَيْئِكَ ، وَ اعْتَصَمَ بِحَبْلِكَ ، وَ لَمْ يَتِّقْ إِلّا بِكَ . . . صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ ، وَ اجْعَلْ لِى فَرَجاً وَ مَخْرَجاً . » « 1 »
خداوندا ! از تو خواستارم به حرمت آنان كه از تو به تو پناه آورده و به مقام عزّت تو پناه جسته و در زير سايهى [ رحمت ويژهى ] تو قرار گرفته و به ريسمانت چنگ زده و جز به تو اطمينان پيدا نكردهاند . . . رحمت [ خاصّ ] خويش را بر محمّد و آل محمّد بفرست و براى من گشايش و راه بيرون آمدن و خارج گشتن ، [ از مشكلات و ناهموارىها ] را قرار بده .
پناه برندگان به خدا
مقصود از پناه برندگان به خدا : « مَنْ عاذبِكَ » ، انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - و پيروان
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 122 .