كرامتت ، و به پادشاهى ديرينهات ، اى زنده ! اى پاينده ! از تو خواستارم به آن اسمت كه هر چيز بدان نورانى است ، و به آن نامت كه آسمانها و زمين بدان برافروختهاند ، و به آن نامت كه پيشينيان بدان صلاح و درستى يافته و باز پسينيان بدان شايسته گشتهاند ، اى زندهى پيش از هر زنده ! و اى زندهى بعد از هر زنده ! و اى زندهاى كه معبودى جز تو نيست !
اسم كبير و نور وجه كريم و ملك قديم
گويا از « اسم كبير » و « نور وجه كريم » و « مُلك قديم » ، همان اسم « حىّ » اراده شده است ؛ زيرا ملاحظه مىشود ، پس از اين سه جمله ، به اعتبار سه جمله ، سه مرتبه « يا حَىُّ » همراه با صفت قيّوميّت حضرت حقّ تكرار شده است . از اين گذشته ، با دقت و تأمل ملاحظه مىشود تمام عوالم خلقى و فعل حقّ به صفت « قيّوميّت » و به اسم « حىّ » ظهور يافته و برپاهستند و در نتيجه مىتوان گفت : حقيقتاً او است - تباركوتعالى - كه « حىّ » است ، چنان كه مىفرمايد :
اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ
« 1 »
خدا است كه معبودى جز او نيست و منحصراً او زنده و پاينده است .
و « اسم كبير » و « نور وجه » - كه همان ذات ربوبى و اسما و صفات او است - و « مالكيّت ازلى » - كه همان مقام ربوبى حقّ سبحانه مىباشد - همه منشأ گرفته از اسم « حىّ » مىباشند .
با اين حال ، ممكن است گفته شود : مراد از « اسم كبير » ، « احد » و يا « اللَّه » است ، به اعتبار اين كه « احَد » حاكى از مقام لا اسمى و لا رسمى و « اللّه » اشاره به جامعيّت ذات و اسمها و صفات است و منظور از « وجه » ، اسمها و صفات حقّ سبحانه و مقصود از « نور وجه » ، ذات او سبحانه است كه تمام اسما از آن منشعب مىگردند و مراد از « ملك
هامش
( 1 ) . سورهى بقره ، آيهى 255 .