« كَانَ اللَّهُ وَ لا شَىْءَ مَعَهُ ، فَأَوَّلُ مَا خَلَقَ ، نُورُ حَبيبِهِ مُحَمَّدٍ - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - قَبْلَ خَلْقِ الْمَآءِ وَ الْعَرْشِ وَ الْكُرْسِىِّ وَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ اللَّوْحِ وَ الْقَلَمِ وَ الْجنَّةِ وَ النَّارِ وَ الْمَلآئِكَةِ وَ آدَمَ وَ حَوّآءَ ، بِأرْبَعَةٍ وَ عِشْرَينَ وَ أَرْبَعِمَائِةٍ . فَلَمَّا خَلَقَ اللَّهُ تَعَالى نُورَ نَبَيِّنَا مُحَمَّدٍ - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - بَقِىَ أَلْفَ عَام بَيْنَ يَدَىِ اللَّهِ - عَزَّوَجَلَّ - واقِفاً يُسَبِّحُهُ وَيُحَمِّدُهُ ، وَ الْحقُّ - تباركوتعالى - يَنْظُرُ إِلَيْهِ وَ يَقُولُ : يا عَبْدِى ! أَنْتَ الْمُرادُ وَ الْمُرِيدُ ، وَ أَنْتَ خِيَرتِى مِنْ خَلْقى . وَ عِزَّتِى وَ جَلالِى ، لَوْلاكَ ، مَا خَلَقْتُ الْأَفْلاكَ . » « 1 »
خداوند بود و چيزى با او نبود ، پس اوّلين چيزى كه آفريد ، نور محبوبش محمّد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - بود كه او را 424 سال پيش از آفرينش آب و عرش و كرسى و آسمانها و زمين و لوح و قلم و بهشت و آتش جهنّم و فرشتگان و آدم و حوّا آفريد ، پس هنگامى كه نور پيامبر ما حضرت محمّد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - را آفريد ، او هزار سال در پيشگاه خداوند - عزّوجل - در حالت ايستاده تسبيح و ستايش او را مىگفت و حق - تبارك و تعالى - به او نظر [ رحمت ] نموده و مىفرمود :
اى بندهى من ! تنها تويى مراد و مقصود و مُريد و ارادهى كننده و تويى برگزيدهى من از ميان آفريده هايم . به عزّت و بزرگىام سوگند ! اگر تو نبودى ، جهان و جهانيان را نمىآفريدم .
مقصود از « كرسى رفيع » ، تمام عوالم اعمّ از مادّى و مجرّد و انسان و ملايكه و غير اين دو و مخلوقات دنيوى و اخروى است . اين معنا كه از « كرسى رفيع » ارايه شد با معناى دوّم « نور عظيم » مناسبتر است ؛ زيرا همهى آفريدهها بعد از نور نبوىّ - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - آفريده شدهاند .
منظور از « بحر مسجور » ، آتش دوزخ و يا آتشى است كه در نزديكى خورشيد قرار دارد ؛ و مراد از « شفع كبير » ، آسمانها و زمين ، و يا نور نبوىّ و وَلَوىّ - عليهماالسّلام - است ؛
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 15 ، ص 27 و 28 ، حديث 48 .