( 79 )
« أَللَّهُمَّ ! صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ ، وَ افْتَحْ لِى مِنْ خَزائِنِ رَحْمَتِكَ ، وَ ارْحَمْنِى رَحْمَةً لا تُعَذِّبُنِى بَعْدَها أَبَداً فِى الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ . » « 1 »
خداوندا ! محمّد و خاندان او را مشمول رحمت [ ويژه و خاصّ خويش ] بگردان و گنجينههاى رحمتت را به روى من بگشا و مرا مورد چنان رحمتى قرار ده كه ديگر بعد از آن هيچ گاه در دنيا و آخرت عذابم نفرمايى .
رحمت اخصّ و نقش آن در زدودن عذابهاى دنيوى و اخروى
مراد از رحمت در جملهى « وَ افْتَحْ لِى مِنْ خَزائِنِ رَحْمَتِكَ . » ، رحمت رحيميّه است ؛ زيرا رحمت رحمانيّه ، رحمتى است كه همهى مخلوقات بدان ظهور يافتهاند و از ابتداى خلقت تا آخر - از هر جهت - از آن بهرهمند مىگردند و بدون آن چيزى در عالم وجود و دوام پيدا نمىكرد . بنابراين ، وجود و حيات واقعى همهى موجودات ، به رحمت رحيميّه و ملكوت و تسبيح و تحميد و تقديس تكوينى و غيرتكوينى آنها در پيشگاه حضرت حقّ است . اگر خزاين اين رحمت به تعبير دعا : « وَ افْتَحْ لِى مِنْ خَزائِنِ رَحْمَتِكَ . » به تمام معنا به روى كسى گشوده شود ، جايى براى تصوّر عذاب دنيوى و آن چه بشر عادّى در اين عالم عذاب مىپندارد و نيز عذاب اخروى از ابتداى انتقال از اين عالم تا ورود در بهشت ، باقى نمىماند . از اين رو ، در ادامه مىفرمايد : « وَ ارْحَمْنِى رَحْمَةً لا تُعَذِّبُنِى بَعْدَها أَبَداً فِى الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ . » و كسى كه به تمام معنا از اين رحمت برخوردار است ، داراى نهايت كمالات معنوى بوده و به منزلت انسانيّت نايل گرديده و مخلَص ناميده مىشود و خداوند مخلَصين را به نصّ قرآن كريم از همهى عذابها مصون خواهد داشت .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 79 .