بر اين اساس ، با دو جملهى اين فراز از دعا ، تقاضاى مقام مخلَصيّت شده و آن ، همان رحمتى است كه در صلوات براى محمّد و آل محمّد - صلوات اللَّه عليهم اجمعين - درخواست شده است ؛ زيرا معناى صلوات درخواست بالاترين مرحلهى رحمت رحيميّه براى محمّد و آل محمّد - صلوات اللَّه عليهم اجمعين - است ، كه مقام سلام و امنيّت مطلق است و اگر ما آن را براى آنان تقاضا مىكنيم ، از آن جا كه آنان داراى چنين مقامى و استوار در آن هستند ، در واقع آن را براى خود تقاضا مىكنيم ، فتأمّل .
دعاى سحر ( 3 ) معروف به دعاى ادريس - عليه السّلام -
يكى از دعاهاى سحر ماه رمضان ، دعاى ادريس - عليه السّلام - است كه به ذكر و توضيح برخى از فرازهاى آن پرداخته مىشود :
( 80 )
« سُبْحانَكَ ! لا إِلهَ إِلّا أَنْتَ ، يا رَبَّ كُلِّ شَىْءٍ وَ وارِثَهُ ! . » « 1 »
پاك و منزّهى تو ! معبودى جز تو نيست ، اى پروردگار و وارث هر چيز .
علّت ذكر تسبيح پروردگار پيش از ذكر اسما
تسبيح و تهليل - كه خود نيز به اعتبارى تسبيح است - در آغاز دعا ، براى آن است كه در ادامهى دعا كمالات الهى ذكر مىشود . از اين رو در آغاز ، تسبيح و تهليل ذكر شده تا خوانندگان گمان نكنند صفات او همانند صفات آفريدههايش مىباشد ، و يا اين كه كمالات و اسمهاى او از ذاتش جدا است و كثرت و تعدّد در آن راه دارد ، و حال اين كه كمالات حضرت حقّ سبحانه همانند آفريدههايش نيست ، بلكه او يگانه در ذات و صفات و اسمها است ، و اسمهاى او عينيّت با ذات دارد ، اگرچه صورتاً و لفظاً با كثرت
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 80 .