- عليه السّلام - ورعى را از پروردگار تقاضا مىفرمايد كه حتّى تمايل قلبى به معصيت نداشته باشد ؛ چرا كه مىفرمايد : « وَرَعاً يَحْجُزُنِى عَنْ مَعاصِيكَ » و اين امرى است بس عظيم كه انسان خاكى و آكنده به تمايلات شهوات عالم عنصرى ، از به كارگيرى آنها در افزودن از آن چه نياز دارد ، شكيبايى ورزد . فَتَأَمَّل .
معناى اضائه وجه به نور پروردگار
توضيح اين خواستهى ديگر : « بَيِّضْ وَجْهِى بِنُورِكَ » ، ضمن معناى خواستهى چهارم :
« كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِكَ » گذشت .
مراد از نعمتهايى كه نزد خدا است
از آن جا كه هر چيز از خدا است ، مراد از : « فِيما عِنْدَك » در جملهى « وَاجْعَلْ رَغْبَتِى فِيما عِنْدَكَ » نعمتهاى ظاهرى نيست . بنابراين امام سجاد - عليه السّلام - مىخواهد بفرمايد :
در نعمتها ، توجّه و رغبتم را به خود قرار ده ، نه به مصنوع و مخلوق . احتمال ديگر اين است كه بخواهد بفرمايد : رغبت و توجّهم را متوجّه ملكوت جهان هستى - كه همهى مظاهر نشأت گرفته از آن است - بگردان تا همواره چشم دل به اسما و صفات و تجلّيات داشته باشم ، نه به مظاهر - كه پرتويى از جمال و كمال تواند - خداوند مىفرمايد :
إِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ
« 1 »
هيچ چيز نيست ؛ مگر آن كه گنجينههاى آن نزد ماست ، و ما آن را جز به اندازهاى معين ، فرو نمىفرستيم .
بدين ترتيب ، اين جمله از دعا ، تقاضاى دست يافتن به
عِنْدَنا خَزائِنُهُ
و به كمال حديث قرب نوافل « 2 » رسيدن است .
هامش
( 1 ) . سورهى حجر ، آيهى 21 .
( 2 ) . اصول كافى ، ج 2 ، ص 352 ، حديث 7 .