ريز نكات اين فراز و فراز گذشته
از مجموع جملههاى اين فراز و فراز پيشين استفاده مىشود :
1 . امور ياد شده در اين دو فراز ، در اين عالم و پيش از عالم آخرت براى بندگان مطيع الهى ، تحقّق پيدا خواهد كرد . زيرا مىفرمايد : « أسْأَلُكَ أَنْ تَمْلَأَ . . . » .
2 . لفظ « أَللَّهُمَّ » مىفهماند كه اين امور را بايد از خدا درخواست نمود .
3 . عبارت « أَن تَمْلَأ » توجّه مىدهد كه مطلوب تامّ از اين امور ، آكنده شدن دل از آنها است ؛ و گرنه بدون آن ، كمال براى شخص حاصل نخواهد شد .
4 . ترتيب ذكر امور ششگانه « حُبّاً لَكَ ، شَوْقاً إِلَيْكَ . . . » ، بيانگر آن است كه تحقّق هر يك از اين امور ، به حاصل شدن امر پيش از آن بستگى دارد . يعنى اوّل بايد املاى قلب از محبّت شود ، تا املاى خشيت حاصل گردد و هكذا امور ديگر .
5 . ذكر فراز دوّم در ادامهى فراز اوّل بيانگر آن است كه پس از حاصل شدن امور ششگانهاى كه در فراز پيشين ذكر شده ، وقت آن است كه لقاى پروردگار براى بنده مطيع حاصل شود كه مىفرمايد : « حَبِّبْ إِلَىَّ لِقَآئَكَ . . . » .
6 . با اين كه بندگان - به فطرت الهى - او را دوست دارند ، مىفرمايد : « حَبِّبْ إِلَىَّ لِقآئَكَ . . . » ؛ زيرا بدون خواست حضرت حقّ ، ممكن نيست كسى بتواند او را دوست داشته باشد .
7 . جملهى « وَ اجْعَلْ فِى لِقآئِكَ الرّاحَةَ وَ الْفَرَجَ وَ الْكَرامَةَ » ، خواننده را توجّه مىدهد كه پس از اين كه لقاى حضرت حقّ را درخواست نمود ، شايسته است لقايى را طلب نمايد كه تشريفى و به صفت جمال مزيّن باشد ؛ زيرا چنين ديدارى است كه در آن آسودگى و گشايش و كرامت است ، نه ديدارى كه به صفت جلال قرين باشد .
( 69 )
« أَللَّهُمَّ ! أَلْحِقْنِى بِصالِحِ مَنْ مَضى ، وَاجْعَلْنِى مِنْ صالِحِ مَنْ بَقِىَ ، وَخُذْ بِى سَبِيلَ الصّالِحِينَ ، وَ أَعِنِّى عَلى نَفْسِى بِما تُعِينُ بِهِ الصّالِحِينَ عَلى