( 47 )
« أَللَّهُمَّ ! إِنِّى أجِدُ سُبُلَ الْمَطالِبِ إِلَيْكَ مُشْرَعَةً ، وَ مَناهِلَ الرَّجآءِ إِلَيْكَ مُتْرَعَةً ، وَ الْإِسْتِعانَةَ بِفَضْلِكَ لِمَنْ أَمّلَكَ مُباحَةً ، وَ أَبْوابَ الدُّعآءِ إِلَيْكَ لِلصَّارِخِينَ مَفْتُوحَةً . » « 1 »
خداوندا ! راههاى حوايج و خواستهها به سوى تو را گشوده و سرچشمههاى اميدوارى به سويت را لبريز ، و يارى جُستن به فضل و كرمت را - براى كسانى كه آرزوى تو را دارند - آزاد ، و درهاى دعا را براى فرياد برآورندگان به درگاهت باز و گشوده مىيابم .
يافت شهودى حضرت حق
عمده چيزى كه در اين بخش از دعا - هم در جملهى اوّل و هم در جملههاى بعد كه به آن عطف داده شده است - بايد مورد توجّه قرار گيرد ، لفظ « أَجِدُ » است كه نمىفرمايد :
« أعْلَمُ » . زيرا يافتن با دانستن ، بسيار فرق دارد ، چرا كه يافتن ، شهود مىخواهد . گفتار امام سجاد - عليه السّلام - در اين جا ، شبيه به گفتار پدر بزرگوارش حسين بن على - عليهماالسّلام - در دعاى عرفه است كه مىفرمايد : « أَنْتَ الَّذِى تَعَرَّفْتَ إِلَىَّ فِى كُلِّ شَىْءٍ ، فَرَأَيْتُكَ ظاهِراً فِى كُلِّ شَىْءٍ . » « 2 » ؛ ( تويى خدايى كه در هر چيز خود را به من شناساندى و در نتيجه در هر چيز تو را آشكارا ديدم . ) و بيانگر آن است كه آن بزرگوار ، امور ياد شده در دعا را - بىآن كه حقّ را شاهد باشد - نمىفرمايد .
مراد از گشوده شدن درهاى حوايج به سوى خدا
مقصود از « گشوده بودن درهاى درخواستها به سوى خدا » ، امورى است كه هر موجود و مخلوقى به قدر سعهى وجودى و نيازش از خدا طلب مىكند . اين مطلب را
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 67 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 350 .