مردى ضعيف و بدون جربزه بوده وى را به ضحّاك تشبيه كرده و در اين تشبيه ظرافت و ملاحتى نهفته استكه اهل ذوق به آن واقف و آگاهند
سپس شارح گويد :
و امّا اگر در كلام به قصّه يا ضرب المثل يا شعرى اشاره نمايند اين امر را تلميح ( بتقديم لام بر ميم ) گويند كه عنقريب در خاتمه ذكرش خواهد آمد ولى علّامه شيرازى بين تلميح و تمليح تسويه قائل شده و بينشان فرقى نديده است و آن سهو و اشتباه مىباشد .
مقصود از تهكم
منظور از تهكّم استهزاء و مسخره نمودن است چنانچه وقتى به آدم ترسو مىگويند :
چقدر به شير شبيه است .
يا به شخص بخيل مىگويند .
او حاتم طائى است .
مستمع به خوبى درمىيابد كه گوينده آن شخص را به باد استهزاء و مسخره گرفته است .
البتّه بايد توجّه داشت كه دو مثال اخير هم براى تمليح و هم براى تهكّم صلاحيّت دارند منتها بحسب مقام بينشان فرقى گذارده مىشود چه آنكه اگر قصد ملاحت و ظرافت كلام بوده بدون استهزاء و سخّريه نمودن كسى تمليح محقّق شده و در غير اين صورت تهكّم مىباشد .