دليل و قرينه بر اين تقدير آيه قبل از آن يعنى : قد شغفها حبّا ( به تحقيق يوسف قلب زليخا را از حيث محبّت و عشق شكافته ) مىباشد .
ب : فى مراودته يعنى تقدير آيه چنين است :
فذلكنّ الّذى لمتنى فى مراودته ( اينست كسى كه مرا درباره مراوده و رفتوآمد با او سرزنش مىكرديد ) .
دليل و قرينه بر اين تقدير آيه قبلى است يعنى : تراود فتاها عن نفسه ( با غلام خود رفتوآمد نموده و او را به خود دعوت مىكند ) .
ج : فى شانه يعنى تقدير چنين مىباشد :
فذلكنّ الّذى لمتنى فى شانه ( اينست كسى كه مرا درباره امر او سرزنش مىكرديد ) .
مصنّف گويد :
تقدير [ فى شانه ] شامل آن دو مىشود :
شارح مىگويد :
مقصود از [ آن دو ] تقدير اوّل و دوّم يعنى حبّ و مراوده مىباشد .
سپس مصنّف گويد :
ولى عرف و عادت بر تقدير دوّم دلالت دارد .
شارح گويد :
مقصود از [ تقدير دوّم ] مراودت مىباشد .
مصنّف گويد :
دليل بر اين گفتار آنست كه :
در عرف شخصى را كه به ديگرى حبّ مفرط دارد سرزنش نمىكنند زيرا اين
توضيح المباني في شرح مختصر المعاني (فارسى) — صفحة 676
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٧٦