را همچون خالى از دليل و قرينه بيان داشته و زمانى كه وقت معهود و معلوم فرارسيد تصريح به انتهاء امد فعل و غايت آن نموده و مكلّف را برآن مىدارد كه از آن به بعد مأمور به انجام فعل نيست و همين معنا مطابق با نصّ و تصريح كسانى است كه بجواز تأخير بيان مجمل قائل مىباشند و احدى اين نحو از خطاب را از قبيل خطاب عربى به لفظ زنجى نمىداند تا مورد منع واقع شود .
تفصيل
قوله : و من هنا التجاء بعض اصحاب هذا القول : مشار اليه « هنا » تساوى عامّ و منسوخ در حكم مىباشد و مراد از « هذا القول » قول بعدم جواز تأخير بيان از وقت خطاب در عامّ مىباشد .
قوله : الى طرد المنع فى النّسخ ايضا : يعنى منع از تأخير بيان را اختصاص بعامّ نداده بلكه نسبت به نسخ نيز مطّرد و شامل دانستهاند .
قوله : كما حكيناه عن العلّامة : ضمير منصوبى در « حكيناه » به طرد منع فى النّسخ راجع است .
قوله : فاوجب اقتران بيانه الاجمالى بالمنسوخ : ضمير فاعلى در « اوجب » به علّامه و ضمير مجرورى در « بيانه » به نسخ عود مىكند .
قوله : فرارا من هذا المحذور : مقصود از « هذا المحذور » اشكال نقضى مذكور مىباشد .
قوله : على خلاف هذه المقالة : يعنى ايشان تأخير بيان در نسخ را تجويز نموده ولى در عامّ آن را نپذيرفتهاند .
قوله : كما مرّت اليه الاشارة : ضمير در « اليه » به ادّعاء اجماع عود مىكند .
قوله : و جعله وجها للرّدّ : ضمير فاعلى در « جعله » به مرحوم سيّد و
تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — صفحة 1144
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١٤٤