قوله : و امّا تخصيصه بالخبر الواحد : ضمير در « تخصيصه » به عامّ عود مىكند .
قوله : بالخبر الواحد : خبر واحد ، عبارتست از خبرى كه خصوصيّت معتبر در متواتر را نداشته باشد .
قوله : على تقدير العمل به : ضمير در « به » به خبر واحد راجع مىباشد ، اين عبارت اشاره است به اينكه مسئله جواز عمل به خبر واحد اختلافى است ، برخى آن را تجويز و گروهى از آن منع نمودهاند .
قوله : فالاقرب جوازه مطلقا : ضمير در « جوازه » به تخصيص عامّ بخبر واحد راجع بوده و كلمه « مطلقا » در مقابل تفاصيلى است كه در بعضى از اقوال آتيه خواهد آمد .
قوله : و به قال العلّامة ( ره ) : ضمير در « به » به جواز مطلق راجع است .
قوله : و جماعة منهم : يعنى من العامّة .
قوله : انكاره مطلقا : ضمير در « انكاره » به تخصيص عامّ قرآنى به خبر واحد راجع بوده و قيد « مطلقا » در قبال تفاصيل آتيه مىباشد .
قوله : و هو مذهب السّيّد ( ره ) : ضمير « هو » به انكار بطور مطلق راجع است .
قوله : فانّه قال فى اثناء كلامه : ضمير در « فانّه » و « قال » و « كلامه » به مرحوم سيّد مرتضى راجع است .
قوله : على انّا الخ : كلمه « على » به معناى علاوه و گذشته از اين .
قوله : فى الشّرع به : يعنى بخبر واحد .
قوله : لم يكن فى ذلك دلالة : مشار اليه « ذلك » ورود عمل بخبر واحد فى الشّرع مىباشد .
قوله : على جواز التّخصيص به : يعنى بخبر واحد .
قوله : و من النّاس : يعنى و بعضى از علماء عامّه .
تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — صفحة 1000
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠٠٠