عود مىكند .
قوله : بكلّ واحدة : يعنى به دانهدانه از عمومات .
قوله : و قال آخرون انّه ظاهر فى العود الى الأخيرة : ضمير در « انّه » به استثناء راجع است .
قوله : بمعنى لا ندرى انّه حقيقة فى اىّ الامرين : ضمير در « انّه » به استثناء راجع بوده و مقصود از « امرين » رجوع بخصوص اخيره و برگشت به تمام مىباشد .
قوله : انّه مشترك بينهما : ضمير در « انّه » به استثناء و در « بينهما » به اخيره و جميع راجع است .
قوله : فيتوقّف الى ظهور القرينة : يعنى قرينه بر خصوص هركدام .
قوله : و هذان القولان : مقصود قول مرحوم سيّد مرتضى و قول قائلين بوقف مىباشد .
قوله : موافقان للقول الثّانى : مقصود از « قول ثانى » آن است كه استثناء ظاهر است در عود به اخير .
قوله : فى الحكم : مقصود اينست كه هر سه قول در اين جهت مشتركند كه استثناء را بخصوص اخير قطعا ارجاع مىدهند و نيز از اين نظر كه نسبت به باقى درنگ كرده و منتظر قرينه مىمانند با يكديگر متّحد هستند .
قوله : على كلّ حال : يعنى على كلّ الاقوال الثّلاثة .
قوله : فانّه مجاز على ذلك القول : ضمير در « فانّه » به استثناء از جميع راجع بوده و مقصود از « ذلك القول » قول دوّم مىباشد .
قوله : محتمل عند اوّل هذين : مقصود از « اوّل » قول بوقف مىباشد .
قوله : حقيقة عند ثانيهما : يعنى ثانى القولين كه مقصود قول سيّد مرتضى است .
قوله : و فصّل بعضهم : يعنى بعض العلماء .
تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — صفحة 857
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٨٥٧