راجع است .
قوله : و انّه لو عمّ لجاز الاستثناء منه مطّردا : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و ضمير مجرورى در « منه » به مفرد معرّف به ادات راجع است .
قوله : و هو منتف : ضمير « هو » به اطّراد راجع است .
متن :
احتجّوا بوجهين :
احدهما جواز وصفه بالجمع فيما حكاه البعض من قولهم « اهلك النّاس الدّرهم البيض و الدّينار الصّفر » .
الثّانى صحّة الاستثناء منه كما فى قوله تعالى :
إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا .
ترجمه :
استدلال قائلين به افاده عموم در مفرد معرّف به ادات
كسانى كه مفرد معرّف به ادات را مفيد عموم دانستهاند به دو دليل تمسّك كردهاند :
دليل اوّل
براى مفرد معرّف به ادات صفت به صيغه جمع مىآورند چنانچه اين مثال را برخى حكايت كردهاند :
اهلك النّاس الدّرهم البيض و الدّينار الصّفر .