ترجمه :
جواب از استدلال دوّم
جواب از استدلال دوّم ( استدلال موافقين سيّد ( ره ) ) بوجوه متعدّدى مىباشد :
وجه اوّل
ظاهر آيه مقتضى است كه اكراه درصورتىكه دختران اراده عفّت نداشته باشند حرام نباشد ولى از عدم حرمت لازم نمىآيد كه اباحه ثابت بوده و اكراه جايز و حلال باشد زيرا انتفاء حرمت گاهى به واسطه عارض شدن حلّيّت بوده و زمانى بخاطر امتناع وجود متعلّق حرمت مىباشد چه آنكه سالبه گاه بانتفاء محمول و زمانى بعدم موضوع صادق است و موضوع در اينجا منتفى مىباشد زيرا دختران وقتى اراده پاكدامنى و عفّت نداشتند پس در واقع اراده آنها فحشاء و زنا بوده و با اين اراده در آنها تحقّق اكراه بر عمل فجور و فحشاء ممتنع است چه آنكه اكراه يعنى وادار كردن غير بر امرى كه وى از آن كراهت دارد ، پس وقتى نسبت بامرى كاره نبود تحقّق اكراه ممتنع بوده و در نتيجه حرمت به آن تعلّق نمىگيرد .
تفصيل
حاصل جوابى كه مرحوم مصنّف در اين وجه دادهاند اينست كه :
از ظاهر آيه اينطور استفاده مىشود كه حرمت اكراه دختران بر اعمال بىعفّتى زمانى است كه ايشان اراده پاكدامنى داشته باشند و مفهوم آن اينست كه اگر در صورت عدم اراده عفّت و تمايلشان به فحشاء اكراه حرام نيست .
اين مفهوم را ما تصديق داشته و به آن ملتزم هستيم ولى درعينحال مىگوييم :