قوله : و هو باطل ايضا : ضمير « هو » به عدم جواز تأخير راجع بوده و كلمه « ايضا » اشاره است به اينكه همانطور كه تقديم واجب و اتيانش در اوّل وقت جايز است و اين امر از وجوه ردّ بر قائلين به تخصيص واجب به آخر وقت بوده عينا جواز تأخير فعل و اتيانش در آخر وقت دليل بر بطلان تخصيص واجب باوّل وقت است .
قوله : كما تقدّمت الاشارة اليه : ضمير در « اليه » به جواب از تخصيص وجوب باوّل وقت راجع است .
متن : و احتجّ من علّق الوجوب به آخر الوقت بانّه لو كان واجبا فى الاوّل لعصى بتأخيره ، لانّه ترك للواجب و هو الفعل فى الاوّل ، لكنّ التّالى باطل بالاجماع فكذا المقدّم .
ترجمه :
استدلال قائلين به تخصيص واجب به آخر وقت
كسانى كه وجوب را معلّق به آخر وقت و اختصاص به آن دادهاند در مقام استدلال گفتهاند :
اگر وقت واجب اوّل باشد مكلّف به واسطه تأخيرش بايد مرتكب عصيان شده باشد زيرا تأخير عبارتست از ترك واجب يعنى اتيان در اوّل وقت ولى تالى باجماع علماء باطل بوده ، پس مقدّم نيز باطل است .
قوله : بانّه لو كان واجبا الخ : ضمير در « بانّه » به معناى « شأن » است و ضمير در « كان » به واجب عود مىكند .
قوله : لعصى بتأخيره : ضمير فاعلى در « عصى » و ضمير مجرورى در « تأخيره » به مكلّف عود مىكند .
قوله : لانّه ترك للواجب : ضمير در « لانّه » به تأخير راجع بوده و كلمه