قوله : بادائه فى الاوّل : ضمير مجرورى در « بادائه » به مكلّف عود مىكند .
قوله : فتعيّن ان يكون هو الاوّل : ضمير « هو » به جزء معيّن راجع است .
متن : و الجواب :
امّا عن امتناع الفضلة فى الوقت فقد اتّضح ممّا حقّقناه آنفا ، فلا نطيل باعادته .
و امّا عن تخصيص الوجوب بالاوّل ، فبانّه لو تمّ لما جاز تأخيره عنه و هو باطل ايضا كما تقدّمت الاشارة اليه .
ترجمه :
جواب مرحوم مصنّف از استدلال قائلين به تخصيص واجب باوّل وقت
مرحوم مصنّف مىفرماين :
جواب از امتناع فضله و زيادى در وقت از تحقيقى كه عنقريب نموديم داده شد ازاينرو به واسطه اعادهاش كلام را طولانى نمىكنيم .
و امّا جواب از تخصيص وجوب باوّل وقت :
مىگوييم : اگر اين استدلال تمام و صحيح باشد نبايد بتوان فعل را از اوّل وقت تأخير انداخت درحالىكه اين امر نيز باطل است چنانچه قبلا به آن اشاره شد .
قوله : ممّا حقّقناه آنفا : مقصود از تحقيق مزبور اين بيان است كه ايشان در استدلال بر اثبات مدّعاى اوّل خود فرمودند امر مطلق بوده و ظاهرش هرگونه اختصاصى را نفى مىكند .
قوله : فبانّه لو تمّ لما جاز تأخيره عنه : ضمير در « فبانّه » و « لو تمّ » به تخصيص وجوب راجع بوده و در « تأخيره » به واجب و در « عنه » به اوّل وقت عود مىكند .