قوله : فدخلها مرّة : ضمير فاعلى در « دخلها » به عبد و ضمير مفعولى به « دار » راجع است .
قوله : عدّ ممتثلا : ضمير نائب فاعلى در « عدّ » به عبد راجع است .
قوله : و لو كان للتّكرار لما عدّ : ضمير در « كان » به امر راجع است .
قوله : و الجواب انّه انّما صار ممتثلا : ضمير در « انّه » و « صار » به عبد راجع است .
قوله : و هو الحقيقة حصل بالمرّة : ضمير « هو » به مأمور به راجع است .
قوله : فى المرّة بخصوصها : ضمير مؤنّث در « بخصوصها » به مرّه عود مىكند .
قوله : اذ لو كان كذلك : ضمير در « كان » به امر راجع بوده و مقصود از « كذلك » ظهور امر در مرّه مىباشد .
قوله : فيما بعدها : يعنى ما بعد المرّة .
قوله : فى شهادة العرف بانّه لو اتى الخ : ضمير در « بانّه » و « اتى » به عبد راجع است .
قوله : لعدّ ممتثلا : ضمير نائب فاعلى در « عدّ » به عبد عود مىكند .
قوله : و ما ذاك الّا لكونه موضوعا للقدر المشترك : مشاراليه « ذاك » ممتثل بودن عبد در مرّه اوّل و مرّات بعدى مىباشد و ضمير در « لكونه » به امر راجع است .
قوله : و هو طلب ايجاد الحقيقة : ضمير « هو » به قدر مشترك راجع است .
قوله : و ذلك يحصل بايّهما وقع : مشاراليه « ذلك » ايجاد حقيقت بوده و ضمير در « بايّهما » به مرّه و تكرار راجع است .
متن : و احتجّ المتوقّفون :
به مثل ما مرّ من انّه لو ثبت ، لثبت بدليل و العقل لا مدخل له و الآحاد لا تفيد و التّواتر يمنع الخلاف .
تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — صفحة 295
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٩٥